Δευτέρα βράδυ, οδός Πανεπιστημίου

 

Οδός Μητροπόλεως, Αθήνα

THE CINEMATICS – Love and Terror

Οι The Cinematics προέρχονται από μια μικρή πόλη της Σκωτίας, το Dingwall, κοντά στη λίμνη του Λόχ Νες (αυτή με τις περίεργες εμφανίσεις του τέρατος). Η νοτισμένη ατμόσφαιρα της πατρίδας τους έχει επηρεάσει την μουσική τους, που αν και πατάει στέρεα στο indie-rock, σκοτεινιάζει πολύ σε ορισμένα τράγουδια, τόσο μουσικά, όσο και συνθετικά. Το Love and Terror είναι ο δεύτερος δίσκος του σκωτσέζικου σχήματος και με τραγούδια όπως το New Mexico και All These Things έχουν όλες τις προϋποθέσεις να ακουστούν και συνεπώς να κάνουν επιτυχία. Οι λάτρεις των Editors των πρώτων δίσκων θα τους λατρέψουν, αλλά και όσοι αναπολούν την εποχή της δόξας του new wave θα βρούν έναν καλό λόγο να ακούσουν τον πολύ καλό δίσκο των The Cinematics.

myspace, official website

Ο Κυνόδοντας

Μετά την βράβευση της ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου στις Κάννες, περίμενα πως και πώς την προβολή της στις σκοτεινές αίθουσες για να βγάλω τα συμπεράσματα μου. Το αποτέλεσμα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό, αδυνατώντας να πιστέψω ότι μια τέτοια ταινία, πραγματική γροθιά στο στομάχι είναι ελληνική και αποτελεί μέρος του ελληνικού κινηματογράφου, που απ’ ότι φαίνεται ξημερώνουν γι’ αυτόν πολύ καλύτερες μέρες. Εξάλλου η πορεία της ταινίας το αποδεικνύει περίτρανα, αφού μετά τις Κάννες σαρώνει στα κινηματογραφικά φεστιβάλ όλου του κόσμου (Μόντρεαλ, Σεράγεβο κ.α.).

Δύσπιστος ως προς τις ελληνικές ταινίες Ο Κυνόδοντας κατάφερε να με αποστομώσει περίτρανα γιατί έχει ένα πολύ δυνατό σενάριο, που δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μια πενταμελή οικογένεια και την ζωή της στο σπίτι που είναι απομονώμένο από τον υπόλοιπο κόσμο από ένα ψηλό φράχτη. Οι γονείς μεγαλώνουν, διαπαιδαγωγούν και ψυχαγωγούν τα παιδιά τους όπως αυτοί πιστεύουν πρέπον χωρίς το παραμικρό εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά γνωρίζουν τον κόσμο και τις λέξεις μέσα από την ματιά και την  σημασία που δίνουν οι γονείς τους και όταν η αθωότητα αρχίζει σιγά σιγά να δύει και τα παιδιά να επαναστατούν με τον τρόπο τους τότε πλέον είναι αργά. Εξαιρετικό όλο το πρωταγωνιστικό cast καθηλώνει με την τόσο φυσική ερμηνεία του, ενώ η ταινία χωρίς να πρόκειται για αυτοσκοπό περιέχει σκηνές που μπορεί να σοκάρουν, αλλά είναι απαραίτητες για την εξέλιξη της πλοκής. Απόλυτα δικαιολογημένος ο ντόρος και μακάρι να ευτυχήσουμε να δούμε και άλλες τέτοιες ελληνικές ταινίες, που ανεβάζουν επίπεδο τον ελληνικό κινηματογράφο.

Ξημερώματα Κυριακής, οδός Ρήγα Παλαμήδου (Ψυρρή)

 

Το κακό μας βρήκε…!

«Το χρήμα έρχεται, η ποιότητα φεύγει» θα μπορούσε να είναι εν ολίγοις ο υπότιτλος του sequel της πρώτης (και καθώς φαίνεται μοναδικής ακόμα…) splatter ελληνικής ταινίας! Αυτό που άρχισε να με διακατέχει από τα πρώτα κιόλας λεπτά της – τελευταίας σε κινηματογραφικές αίθουσες – προβολής του “Κακού 2 (Στην Εποχή Των Ηρώων)” ήταν κυρίως απογοήτευση για το πώς μετεξελίχθηκε μια συμπαθητική ιδέα σε ένα τελείως άνευρο και επίπεδο αποτέλεσμα, μετά την προσθήκη μεγάλου budget στην παραγωγή. Οι τηλεοπτικοί ηθοποιοί που χρησιμοποιήθηκαν και η υπερβολική χρήση τετριμμένων ατακών και κλισέ, έδωσαν στην ταινία μια αίσθηση …τηλεοπτικής κωμωδίας(!) και εξαφάνισαν όλα τα καλά στοιχεία του πρώτου πονήματος.

Δεν ξέρω κάτω από ποιο σκεπτικό έγιναν όλα αυτά, αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι οι δημιουργοί του δεν ήθελαν να επαναλάβουν τους εαυτούς τους γυρίζοντας ένα φιλμ όμοιο με το πρώτο, φαντάζομαι ότι υπήρχε καλύτερος τρόπος!

Marc Ferro – Τα ταμπού της ιστορίας

Η λέξη ταμπού σύμφωνα με το Μείζον Ελληνικό Λεξικό του Φυτράκη ορίζεται ως η απαγόρευση που έχει σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα ή ως η λέξη που αποφεύγεται ή απαγορεύεται ιδιαίτερα από τις κοινωνικές αντιλήψεις. Ο Alain Ray δίνει τον εξής απλό ορισμό: «Είναι εκείνο για το οποίο σιωπούμε, είτε από φόβο είτε από αιδώ». Βλέπουμε ότι κοινός παρανομαστής του ταμπού είναι η απαγόρευση, η σιωπή, η αποφυγή για λέξεις ή γεγονότα που θα πρέπει να παραμείνουν στην αφάνεια.

Ο Ferro στο βιβλίο του αποκαλύπτει αποσιωπήσεις της ιστορίας και αναρωτιέται αν και αυτές δεν αποτελούν μέρος της ιστορίας. Η ιδέα της συγγραφής και της ενασχόλησης με τα ταμπού της ιστορίας γεννήθηκε από μια τηλεοπτική εκπομπή για την Jeanne d’Arc. Όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας δεν πρόκειται για καταγραφή και ανθολόγηση τους, αλλά για μια μελέτη περιπτώσεων που έχουν να κάνουν με την ιστορία των θεσμών, τον τρόπο διεξαγωγής των δικαστικών ερευνών, τη θρησκευτική και επιστημονική παράδοση.

Στο πρώτο κεφάλαιο, που είναι από τα πιο ενδιαφέροντα ο συγγραφέας ασχολείται με την προέλευση των ταμπού και μεταξύ άλλων θίγει θέματα όπως: η αυθεντία της παπικής εξουσίας, η μυθική προέλευση του έθνους και της βασιλείας στη Γαλλία, η προέλευση της εξουσίας των μπολσεβίκων, τον Οκτώβρη του 1917. Στη συνέχεια ακολουθεί το κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο στις αποσιωπήσεις των Παγκοσμίων πολέμων, όπου αποκαλύπτονται ιδιαίτερα ταμπού κοινωνιών σε περίοδο πολέμου. Το μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου αφιερώνεται στο δεύτερο θάνατο του Νικολάου του Β, δικαιολογημένα μια και ο Ferro ειδικεύεται σε θέματα ρωσικής ιστορίας. Από την άλλη η μεγάλη ιστορική λεπτομέρεια σε αυτό το κεφάλαιο κουράζει, πράγμα που δεν συμβαίνει στις πρώτες ενότητες. Το βιβλίο κλείνει με το κείμενο που απαντά αν όλοι οι Εβραίοι είναι Σημίτες, ενώ τέλος υπάρχει αναφορά στον σκηνοθέτη των ταμπού, Rainer Werner Fassbinder.

Το βιβλίο του Ferro, χωρίς να με ικανοποιεί στο σύνολο του, θα πρέπει να πω ότι με ώθησε να ξανασκεφτώ και να δω από μια άλλη πλευρά όσα ήδη ήξερα. Η γραφή του είναι απλή, κατανοητή για τον μη συστηματικό γνώστη της ιστορίας και με τις διεισδυτικές του επισημάνσεις ανασύρει ταμπού που για διάφορους λόγους ήταν καλά κρυμμένα, γιατί τελικά οι αποσιωπήσεις όσο μεγάλες και όσο τρομακτικές και αν είναι αποτελούν ιστορία.

Μετάφραση: Αγλαΐα Γαλανοπούλου

Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2003

Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Index, τεύχος no.6

Σύνθημα σε τοίχο εκκλησίας

Απόγευμα Κυριακής, οδός Βουτάδων (Γκάζι)

 

MAPS – Turning the Mind

Όταν πρίν δύο χρόνια άκουσα το ντεμπούτο των Maps,  το We Can Create είχα εντυπωσιαστεί με τις pop-electronica συνθέσεις  που είχαν έντονα στοιχεία νοσταλγίας μέσα τους. Στις 28 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε το νέο αlbum των Maps, που ουσιαστικά αποτελεί το προσωπικό σχήμα του James Chapman και όπως ο ίδιος δήλωσε είναι ενθουσιασμένος. Φυσιολογικό θα συμπλήρωνα για ένα μουσικό, που αποδεικνύει ότι είναι open mind και δεν διστάζει στο Turning the Mind να αυξήσει το tempo στα synths, να “περπατήσει” πιο πέρα από το πετυχημένο ντεμπούτο και εν τέλει να δώσει μια άλλη κατεύθυνση στο μουσικό του σχήμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τραγούδια στο γνώριμο στυλ, απλά σε πολλά σημεία τα beat είναι πιο δυναμικά, εμπορικά και σε ορισμενές περιπτώσεις χορευτικά. Πολύ καλό και το δεύτερο “βήμα” του κύριου James Chapman. Λέτε να τον δούμε φέτος στο Synch;

myspace, official website