Έχοντας ακούσει επαινετικές κριτικές για τα βιβλία της Υόκο Ογκάουα, επέλεξα τον Παράμεσο για την πρώτη γνωριμία μαζί της. Η επιλογή μου αποδείχθηκε σωστή γιατί το αφήγημα, αν και μόλις εκατό σελίδων είναι ένα ιδιαίτερο ανάγνωσμα με μεγάλη γοητεία, που σε αγκιστρώνει στις σελίδες του.
Η υπόθεση του έχει ως πυρήνα τις αναμνήσεις και πιο συγκεκριμένα το εργαστήριο του κυρίου Ντεσιμάρου. Εκεί θα προσληφθεί η εικοσάχρονη ηρωίδα της ιστορίας αναλαμβάνοντας χρέη γραμματέως του αινιγματικού κυρίου Ντεσιμάρου. Ποιος είναι ο σκοπός του εργαστηρίου; Να κρατάει δείγματα αναμνήσεων και πληγών που οι πελάτες του επιθυμούν να απαλλαγούν από την μνήμη τους: κοκαλάκια πουλιών, μια μελωδία ακόμα και μια ουλή. Η νεαρή γραμματέας θα αναπτύξει μια ιδιόρρυθμη σχέση με το αφεντικό της. Μια σχέση που θα φτάσει στα όρια του φετιχισμού. Αυτός από την πλευρά του θα της δωρίσει ένα φαινομενικά απλό ζευγάρι υποδημάτων κάνοντας την ουσιαστικά κτήμα του «όμως εγώ δεν έχω πια σκοπό να βγάλω από πάνω μου αυτά τα παπούτσια… Δεν θέλω καθόλου να ελευθερωθώ. Θέλω εκείνος να με κλείσει στο εργαστήριο δειγμάτων μ’ αυτά τα παπούτσια στα πόδια μου». Η γοητεία που της ασκεί είναι πολύ μεγάλη και η σχέση τους χαρακτηρίζεται από έναν υπόγειο ερωτισμό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ιστορία της Ογκάουα ο χρόνος δεν υπάρχει και το μεγαλύτερο μέρος της υπόθεσης διαδραματίζεται μέσα στο παλιό ερημικό οικοτροφείο κοριτσιών, που έχει μετατραπεί σε εργαστήριο, αυξάνοντας τα αισθήματα κλειστοφοβίας. Αν και μεγαλύτερη βαρύτητα δίνεται στην παράδοξη σχέση της εικοσάχρονης με τον κύριο Ντεσιμάρου εν τούτοις σε καμία περίπτωση το αφήγημα δεν κουράζει. Αντίθετα το ψυχολογικό παιχνίδι των ηρώων, αν και αλλόκοτο αποπνέει κάτι γοητευτικό. Το μεγάλο ατού του αφηγήματος είναι η ιδέα της ιστορίας, αλλά βεβαία χωρίς την πένα της Ογκάουα μπορεί απλά να ήταν μια καλή ιδέα. Πραγματικά απολαυστικό!
Μετάφραση: Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Εκδόσεις: Άγρα, 2000
Αρχειοθετήθηκε ως : Βιβλία, Βιβλιοκρισίες
