Εκείνο το απομεσήμερο του Οκτωβρίου, είχε ιδιαίτερη συνάντηση με τη Μαίη Μπάρτραμ, της οποία το πρόσωπο, μια υπόμνηση, μα όχι ακόμα ανάμνηση, όσο κάθονταν στο εξόχως επίμηκες τραπέζι, μακριά ο ένας από τον άλλον, είχε αρχίσει να τον απασχολεί μάλλον ευχάριστα. Του έδινε την εντύπωση μιας συνέχειας, της οποίας έχασε την αρχή.
Καθώς οι μήνες και τα χρόνια ακολουθούσαν την ελικοειδή πορεία τους, το πεπρωμένο του παραμόνευε, όπως ένα θηρίο στη ζούγκλα.
Κατά κανόνα, οι άνθρωποι παρακολουθούν καλύτερα σωπαίνοντας, με αποτέλεσμα η σιωπή να παίζει πρωταρχικό ρόλο στην αναμονή τους.
Ο υπόλοιπος κόσμος τον θεωρούσε, ασφαλώς εκκεντρικό, όμως εκείνη, μονάχα εκείνη, γνώριζε τη μορφή και προπάντων την αιτία της εκκεντρικότητας του, πράγμα που της έδινε τη δυνατότητα να τακτοποιεί σωστά τις πτυχές του πέπλου του μυστηρίου που τον περιτύλιγε.
Μετάφραση: Παλμύρα Ισμυρίδου
Εκδόσεις: Άγρα, 2004
Αρχειοθετήθηκε ως : Βιβλία, Θραύσματα βιβλίων
