Το Σάββατο και την Κυριακή είχε αισθανθεί τη γλυκιά ελαφρότητα του είναι να ‘ρχεται προς αυτόν από τα βάθη του μέλλοντος. Τη Δευτέρα ένιωσε φορτωμένος μ’ ένα βάρος που ποτέ ως τώρα δεν είχε γνωρίσει. Όλοι οι τόνοι σίδερο των ρωσικών τανκς δεν ήσαν τίποτα μπροστά σ΄ αυτό το βάρος. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ απ’ τη συμπόνια. Ούτε ο ίδιος μας ο πόνος δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο πόνος που μοιραζόμαστε μ’ έναν άλλο, για έναν άλλο, στη θέση ενός άλλου, πολλαπλασιασμένος απ’ τη φαντασία, σε εκατοντάδες αντίλαλους.
Όποιος θέλει διαρκώς να «εξυψωθεί» πρέπει να περιμένει ότι μια μέρα θα τον πιάσει ίλιγγος. Τι είναι ο ίλιγγος; Ο φόβος μη πέσεις; Γιατί όμως μας πιάνει ίλιγγος πάνω σ’ ένα μπαλκόνι με κάγκελα; Ο ίλιγγος είναι άλλο πράγμα απ’ το φόβο μη πέσουμε. Είναι η φωνή του κενού κάτω από μας που μας τραβάει και μας καταπίνει, η επιθυμία μας να πέσουμε, που μετά την πολεμάμε με τρόμο.
Το δράμα μιας ζωής μπορεί πάντοτε να εξηγηθεί με τη μεταφορά της βαρύτητας. Λέμε ότι ένα βάρος έχει πέσει στους ώμους μας. Φέρουμε αυτό το βάρος, το υποφέρουμε ή δεν το υποφέρουμε. Πολεμάμε μαζί του, κερδίζουμε ή χάνουμε.
Η φιλαρέσκεια βασίλευε: αυτή η συμπεριφορά που οφείλει να υπονοεί ότι η σεξουαλική προσέγγιση είναι δυνατή, ακόμα κι αν δεν πρόκειται παρά για μια τελείως ρητορική πιθανότητα χωρίς εγγυήσεις.
Μετάφραση: Κατερίνα Δασκαλάκη
Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1986
Αρχειοθετήθηκε ως : Βιβλία, Θραύσματα βιβλίων
