Το βιβλίο του Fajardo αναπαυόταν στο βάθος της βιβλιοθήκης μου για χρόνια και όταν αποφάσισα να το διαβάσω με συνεπήρε και αποδείχτηκε πραγματική αποκάλυψη.
Το θέμα του σκληρό και ιδιαίτερα κοινωνικό έχει ως πρωταγωνιστή ένα σαραντάχρονο ισπανό δημοσιογράφο που πιάνεται όμηρος της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ΕΤΑ. Ο συγγραφέας δημοσιογράφος και ο ίδιος και παλιός κάτοικος της Χώρας των Βάσκων κινείται αφηγηματικά σε δυο επίπεδα. Από τη μια υπάρχουν τα κεφάλαια που αποκαλούνται «Κόλαση» και στα οποία παρακολουθούμαι την δύσκολη έως επώδυνη ομηρία του ήρωα και από την άλλη εναλλάσσονται με τα κεφάλαια που ονομάζονται «Περίπατος» και στα οποία υπάρχει το νοητό ταξίδι του ομήρου στις αναμνήσεις τις μέχρι τώρα ζωής του, ως ένας τρόπος επιβίωσης και αντίστασης στην ομηρία του. Εκείνος ο περίπατος στην περιοχή της μνήμης, ήταν το μόνο αντίδοτο στα όσα υπέφερα, ένα μακρύ γεφύρι, στενό και διάσπαρτο από αποσπασματικές αναμνήσεις που, ωστόσο, ήταν μια διέξοδος από την άβυσσο στην οποία απειλούσε να με ρίξει η κόλαση μου. Η βουτιά στην μνήμη, ανασύρει αναμνήσεις με πολλές θεματικές: για τον στρατό, για ταξίδια με φίλους, για τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, τις σχέσεις με την οικογένεια του, τις αναμνήσεις από περασμένους έρωτες και όλα αυτά με φόντο κατά κύριο λόγο την ύπαιθρο της Χώρας των Βάσκων, η οποία περιγράφεται διεξοδικά και με μεγάλη αγάπη. Η παρουσία των τρομοκρατών είναι συνεχώς παρούσα στην αφήγηση και βλέπουμε την ιδιότυπη σχέση του ομήρου με τον φύλακά του, τις δειλές στην αρχή κουβέντες τους, που φτάνουν σε μια πιο ζωηρή κουβέντα όσο κυλάει η ιστορία.
Ο συγγραφέας αν και χειρίζεται ένα δύσκολο θέμα και ιδιαίτερα ευαίσθητο καταφέρνει με την εναλλαγή που σημείωσα πιο πάνω να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Δεν λείπουν οι σκέψεις ενάντια στον παραλογισμό των τρομοκρατικών ενεργειών στον παγκόσμιο χάρτη, που παρεμβάλλονται με τον εγκλεισμό του ήρωα. Το Ένας Δαίμονας στην Πόρτα είναι εν τέλει ένα μυθιστόρημα ιδιαίτερης έντασης, το οποίο με ιδιαίτερο τρόπο εστιάζει στην στέρηση της ελευθερίας του ανθρώπου ή σε κάποιο μικρό σκοτεινό κελί ή σε μια ζωή που στιγματίζεται από αποτυχίες.
Το soundtrack του βιβλίου:
Police, Dexter Gordon, Deep Purple – Fireball, Cesaria Evora
Μετάφραση: Αγγελική Βασιλάκου
Εκδόσεις: Opera, 2006
Filed under: Βιβλία,Βιβλιοκρισίες
