Jack Kerouak – Στο Δρόμο

Πλάι-πλάι παίρναν του δρόμους και γεύονταν το καθετί με τον χαρακτήρα που είχε τότε η πρώτη τους φιλία και που, αργότερα έγινε τόσο περίλυπη, μίζερη και άδεια. Άλλα τότε πήγαιναν χορεύοντας μέσα στους δρόμους σαν τρελοί, και σερνόμουν από πίσω τους όπως κάνω σ’ όλη μου τη ζωή για ανθρώπους που μ’ ενδιαφέρουν, γιατί οι [...]

Joseph Roth – Ο Θρύλος του Αγίου Πότη

Γιατί τίποτα δεν συνηθίζουν οι άνθρωποι ευκολότερα από τα θαύματα, αν τύχει και τους συμβούν μια, δυό, τρείς φορές. Ναι! Τέτοια είναι η φύση των ανθρώπων, που φτάνουν στο σημείο να θυμώνουν όταν δεν πέφτουν στα χέρια τους ασταμάτητα όλα όσα τους υποσχέθηκε κάποια τυχαία και παροδική εύνοια της τύχης.
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις: Άγρα, 2006

Květa Legátová – Έρωτας στα Δάση της Μοραβίας

Ο έρωτας είναι προσωπικό πρόβλημα του καθενός, είναι λάφυρο ή τραγωδία·και δεν παίζει ρόλο αν βρίσκει ανταπόκριση.
 
Αγκάλιασα το Γιόζα από τη μέση, αυτός μ’ έπιασε από του ώμους. Παραμείναμε έτσι μέχρι να εξαφανιστούν τα πάντα, μέχρι να μείνουμε ολομόναχοι. Ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Αυτό που μας κρατούσε σε ισορροπία δεν είχε όνομα. Είχαμε [...]

Thomas Mann – Τόνιο Κρέγκερ

Γιατί ευτυχία, έλεγε μέσα του, δεν σημαίνει να σ’ αγαπούν οι άλλοι· αυτό είναι μια αηδιαστική ματαιόδοξη ικανοποίηση. Ευτυχία σημαίνει ν’ αγαπάς έχοντας ίσως μερικά μικρά, απατηλά πλησιάσματα με το αντικείμενο της αγάπης σου. Κι έγραψε αυτές στο μυαλό του, τις δούλεψε μέσα του και τις ένιωσε μέχρι το βάθος τους.
 
Δόθηκε τελείως στη δύναμη που [...]

Joseph Conrad – Η Γραμμή της Σκιάς

Μόνον οι νέοι έχουν τέτοιες στιγμές. Δεν εννοώ οι πολύ νέοι. Όχι. Οι πολύ νέοι, για ν’ ακριβολογούμε, δεν έχουν στιγμές. Είναι το προνόμιο της νιότης να ζει μπροστά από τις μέρες της στο εξαίσιο εκείνο ανέκλειπτο της ελπίδας που δεν γνωρίζει μήτε ανάπαυλες μήτε ενδοσκόπηση.
 
Η εύνοια του ισχυρού περιβάλλει μ’ ένα φωτοστέφανο τον τυχερό [...]

Paul Celan – Έγκαυμα

Ήμασταν άγρυπνοι, γιατί ξαπλώναμε στα γρανάζια του
   ρολογιού της βαρυθυμίας
και λυγίζαμε τους δείχτες σαν ραβδιά,
κι αυτοί εκσφενδονίζονταν και μαστίγωναν το χρόνο με-
   χρι που έβγαζε αίμα,
και μιλούσες σε λυκόφωτα μεγαλωμένα,
και δώδεκα φορές είπα εσύ στη νύχτα των λέξεων σου,
κι αυτή άνοιξε κι έμεινε ανοιχτή,
και απόθεσα το ένα μάτι στον κόρφο της, κι έπλεξα το
   άλλο [...]

Ανδρέας Μήτσου – Ο κύριος Επισκοπάκης: η εξομολόγηση ενός δειλού

Παρόμοιες φύσεις, απόλυτες συνήθως, μεγιστοποιούν ένα μικρό συμβάν και του προσδίδουν τέτοιες διαστάσεις ώστε δεν είναι από ένα δευτερεύον γεγονός να καταστρέφονται και να τραυματίζεται η ζωή τους όλη. Ανάλογη δηλαδή με το ατίθασο και απρόσιτο του χαρακτήρα τους είναι και η συντριβή και η ματαίωση τους.
 
Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος –μιλάω για μένα- να [...]

Jose Saramago – Όλα τα Ονόματα

Μερικοί, από αυτούς που γεννιούνται μπαίνουν στις εγκυκλοπαίδειες, στα ιστορικά βιβλία, στις βιογραφίες, στους καταλόγους, στα εγχειρίδια, στις συλλογές αποκομμάτων, κι άλλοι, για να κάνουμε μια αδόκιμη σύγκριση, είναι σαν το σύννεφο που περνά και δεν αφήνει σημάδι ότι πέρασε, κι όταν βρέξει δεν καταφέρνει να μουσκέψει τη γη.
 
Επειδή είμαστε απορροφημένοι με τη ζωή [...]

Carlos Maria Dominguez – Το Χάρτινο Σπίτι

Συχνά είναι πιο δύσκολο να ξεφορτωθείς ένα βιβλίο παρά να το αποκτήσεις, Κολλάνε πάνω μας με ένα συμφωνητικό ανάγκης και λησμονιάς, σαν να ήταν μάρτυρες κάποιας στιγμής της ζωής μας που δεν θα ξαναζήσουμε. Όσο όμως βρίσκονται εκεί, τα θεωρούμε μέρος του εαυτού μας. Έχω δει πολλούς που γράφουν τη μέρα, το μήνα και το [...]

Ivan Klima – Έρωτας και Σκουπίδια

Ίσως σ’ αυτό ακριβώς έγκειται η ουσία, το νόημα της συγγραφής:   Εκφραζόμαστε για τα πιο προσωπικά μας πράγματα σε μια γλώσσα που απευθύνεται τόσο στους ανθρώπους όσο και σε κάποιον που βρίσκεται πάνω από μας και χάρη σε κάποια ηχώ ή αντανάκλαση κατοικεί και μέσα μας. Όποιος δεν καταλάβει , δεν αφουγκραστεί μέσα του κάτι [...]