Patrick Modiano – Στο Café της Χαμένης Νιότης

Υπάρχει ένας δρόμος, λίγο πιο πάνω, όπου θα ‘θελα πολύ να ξαναπάω κάποια μέρα. Αυτόν τον δρόμο είχα πάρει εκείνο το πρωί. Εκεί πρέπει να ‘ταν το ραντεβού. Αλλά δεν ήξερα τον αριθμό της πολυκατοικίας. Καμιά σημασία. Περίμενα ένα σημάδι που θα μου τον έδειχνε. Στο βάθος ήταν ο ουρανός, θαρρείς κι ο δρόμος οδηγούσε [...]

Μ. Καραγάτσης – Ο Συνταγματάρχης Λίαπκιν

Έρχονται τουλάχιστο πέντε υπουργοί Γεωργίας το χρόνο – δηλαδή από ’νας κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση. Τι θα γίνει με τούτη την πολιτική αστάθεια; Πρέπει να τους δείξουμε, να τους εξηγήσουμε… Δεν έχουν ιδέα από το παραμικρό. Κάποτε ένας τους –υπουργός της Γεωργίας, παρακαλώ!- μας ρώτησε αν ο καπνός είναι δέντρο, σαν τις ροδακινιές και [...]

Wilhelm Genazino – Μια Ομπρέλα για τη Μέρα

Παλαιότερα θεωρούσα ότι οι άνθρωποι κοιτάζουν ο ένας τον άλλον γιατί ολοένα φοβούνται τον ερχομό κακών ειδήσεων. Αργότερα πίστευα ότι με το να κοιτάζονται ψάχνουν λέξεις που να εκφράζουν το παράδοξο της ζωής. Γιατί αυτό το παράδοξο, παραμένει πάντα αόρατο. Σήμερα δεν σκέφτομαι σχεδόν τίποτα, κοιτάζω γύρω μου. Ψεύδομαι, όπως καταλαβαίνετε. Γιατί δεν γίνεται να [...]

Γιάννης Ατζακάς – Θολός Βυθός

Μόνον ο λόγος -η γραφή καλύτερα- είναι το κοφτερό μαχαίρι που χαράζει ως το κόκαλο, μόνον αυτός μπορεί να δώσει πνοή στου νου τα αναιμικά φάσματα. Εκδόσεις: Άγρα, 2010

Γιάννης Πάσχος – Μόνο με την Ελπίδα Μοιράζομαι Όλα μου τα Όνειρα

Η ελπίδα μου αλητεύει στα μέρη που της έδειξα Ζηλεύω απεγνωσμένα όταν με λεπτομέρειες μου διηγείται πως τα πέρασε Την επόμενη μέρα της λέω: “θα έρθω μαζί σου” “Όπως θέλεις” απαντά και κλείνει το φως να κοιμηθούμε. Ζωή Εκτός Ωραρίου Εκδόσεις: Μελάνι, 2007

Χάρης Βλαβιανός – Γερμανικό Ρέκβιεμ (παραλλαγή) Ι

Δεν είναι αυτά που οικοδόμησαν. Είναι αυτά που γκρέμισαν. Δεν είναι τα σπίτια. Είναι τα κενά ανάμεσα στα σπίτια. Δεν είναι οι δρόμοι που υπάρχουν. Είναι οι δρόμοι που δεν υπάρχουν πια. Δεν είναι οι αναμνήσεις που σε καταδιώκουν. Δεν είναι αυτά που έχεις καταγράψει. Είναι αυτά που έχεις ξεχάσει. Αυτά που πρέπει να ξεχάσεις. [...]

Τόλης Νικηφόρου – Έρημος

ματώνεις ολημέρα στον τροχό   σαν έρθουν τα βαθιά μεσάνυχτα βάφεις με το αίμα κόκκινο έναν χαρταετό και τον υψώνεις με σπασμένα δάχτυλα στον ουρανό να λάμπει σαν αστέρι   κάθεσαι στο παράθυρο μετά μακριά τον βλέπεις και δακρύζεις   έτσι γεννιέται τ’ όνειρο Το Μυστικό Αλφάβητο Εκδόσεις: Μανδραγόρας, 2010

Paul Nizon – Η Χρονιά του Έρωτα

Ένα βιβλίο, σκέφτηκα τελευταία καθώς ανέβαινα τις σκάλες της οδού Becquerel προς την Sacre Coeur, πρέπει να αποκολλάται σε τέτοιον βαθμό από τον συγγραφέα του, από τη βιογραφία και το ιδεολογικό οπλοστάσιο του συντάκτη του, όπως η σαπουνόφουσκα αποσπάται από το καλαμάκι και αρμενίζει στον αέρα με μια πολύχρωμη μαρμαρυγή. Ένα βιβλίο πρέπει να μοσχοβολά [...]

Νάσος Βαγενάς – Η Πατρίδα

Σήμερα, αύριο μεθαύριο, εν πάση περιπτώσει σε μια στιγμή που κανείς δεν θα το περιμένει, ο κόμπος θα φτάσει αθόρυβα στο χτένι, το χτένι ξαφνικά θα σπάσει. Και δεν θα μας προφυλάξουν ούτε οι άσσοι που βρίσκονται, ακριβώς γι’ αυτό, κρυμμένοι στο μανίκι μας, ή σημαδεμένοι καθησυχάζουν το χέρι που θα τους μοιράσει. Θα μας [...]

Ingeborg Bachmann – Ένα Είδος Απώλειας

Μαζί χρησιμοποιήσαμε: εποχές, βιβλία, μουσική. Τα κλειδιά, τις κούπες του τσαγιού, την ψωμιέρα,    λινά σεντόνια κι ένα κρεβάτι. Μια προίκα φέραμε από λέξεις, από φερσίματα,    χρησιμοποιήθηκαν, αναλώθηκαν. Σεβαστήκαμε τους κανόνες του σπιτιού. Στα λόγια.    Στην πράξη. Και πάντα δίναμε τα χέρια. Ερωτεύτηκα, τον χειμώνα, ένα βιεννέζικο Septett και το καλοκαίρι, ένα χωριουδάκι [...]