Haruki Murakami – Σπούτνικ Αγαπημένη

Ο Murakami είναι ένας από τους πλέον αγαπημένους μου συγγραφείς και η έκδοση κάθε του βιβλίο αποτελεί για εμένα είδηση. Το πρόσφατα μεταφρασμένο του βιβλίο Σπούτνικ Αγαπημένη εκ πρώτης όψεως φαίνεται από τα πιο προσβάσιμα μυθιστορήματα του, αλλά η πρώτη εντύπωση ξεγελάει. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που συναντάμε στα βιβλία του ιάπωνα συγγραφέα. Δηλαδή τον μετεωρισμό ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό, την απύθμενη μοναξιά, τις εξαφανίσεις γυναικών, την αμηχανία της σιωπής. Το νέο του μυθιστόρημα αντλεί στοιχεία και από το Κουρδιστό Πουλί (το καλύτερο του μυθιστόρημα) και από το Νορβηγικό Δάσος (το βιβλίο που τον έκανε γνωστό στην Ελλάδα) και σίγουρα συναρπάζει τον υποψιασμένο αναγνώστη, αλλά και αυτόν που θα συστηθεί πρώτη φορά με το έργο του.

Οι ήρωες στο Σπούτνικ Αγαπημένη είναι εγκλωβισμένοι γύρω από αδιέξοδους έρωτες. Ο Κ. είναι ερωτευμένος με τη Σουμίρε και αυτή με τη σειρά της ερωτεύεται την Μίου. Τρεις χαρακτήρες, όσες και οι παράλληλες ιστορίες τους που θα συναντηθούν και θα μπλεχτούν σε μια περίεργη και παράξενη ιστορία, που η τελευταία της πράξη θα παιχτεί σε ένα ελληνικό νησί (δεν κατονομάζεται) κοντά στη Ρόδο. Εκεί θα καταλήξουν οι Σουμίρε και η Μίου έπειτα από ένα επαγγελματικό ταξίδι και ένα βράδυ εντελώς αναπάντεχα η Σουμίρε εξαφανίζεται. Στο νησί θα σπεύσει ο Κ. για βοήθεια και τότε θα ξεκινήσει μια διαδοχή από αλλόκοτα γεγονότα που παραμερίζουν τα όρια του πραγματικού και εισβάλουν στον κόσμο του άυλου και εξωπραγματικού. Οι τρεις ανθρώπινες ψυχές αν και εμπλέκονται στην ίδια ιστορία, εντούτοις περιπλανούνται μες στη μοναξιά και στη σιωπή. «Μοναχικές μεταλλικές ψυχές στο αδιατάραχτο σκοτάδι του διαστήματος, συναντιούνται, προσπερνούν η μία την άλλη και χωρίζουν, για να μην ξανασυναντηθούν ποτέ πια. Δεν ανταλλάσσουν μεταξύ τους λόγια. Δεν δεσμεύονται με υποσχέσεις.» Και σ’ αυτό το μυθιστόρημα ο Murakami τα καταφέρνει περίφημα και παραδίδει δείγματα υψηλής λογοτεχνίας, αφού έχει την ικανότητα να μεταγγίζει και στα πιο καθημερινά πράγματα μια μαγική αύρα, που τα κάνει τόσο μα τόσο ιδεατά.   

 

Το soundtrack του βιβλίου:

 

Mozart

Astrud Gilberto – Take me to Aruanda

Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς

Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s