Ανδρέας Μήτσου – Ο κύριος Επισκοπάκης: η εξομολόγηση ενός δειλού

mitsou_2

Παρόμοιες φύσεις, απόλυτες συνήθως, μεγιστοποιούν ένα μικρό συμβάν και του προσδίδουν τέτοιες διαστάσεις ώστε δεν είναι από ένα δευτερεύον γεγονός να καταστρέφονται και να τραυματίζεται η ζωή τους όλη. Ανάλογη δηλαδή με το ατίθασο και απρόσιτο του χαρακτήρα τους είναι και η συντριβή και η ματαίωση τους.

 

Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος –μιλάω για μένα- να εκτροχιαστεί, ν’ αλλάξει τις ράγες που πάνω κυλάει ήσυχα και να καταβαραθρωθεί. Ιδιαίτερα όταν, από μια απίθανη μαγγανεία ή ιδιοτροπία έστω, για να μη γίνομαι υπερβολικός, είναι καταδικασμένος να βλέπει την κάθε λέξη της γυναίκας να διαλύεται στον αέρα, να αποσυντίθεται. Και σίγμα πολλά να εξανεμίζονται. Και φωνήεντα να πέφτουν εξουθενωμένα στο δάπεδο.

 

Δεν έχει τέρμα η ταπείνωση και ο εξευτελισμός στον άνθρωπο. Ούτε και σκόπευα ν’ αναφερθώ σ’ αυτά τα ρεζιλίκια μου, στις μεγάλες ντροπές μου, που δεν είχα ποτέ ικανό τον εαυτό μου να διαπράξει. Η αισθηματολογία, εξάλλου, και η υπερβολή με αηδιάζουν. Τ’ ακούω κι ο ίδιος τώρα που τα περιγράφω και νιώθω απαίσια. Δεν πρέπει ν’ αρχίζει κανείς να μιλάει, γιατί μετά είναι αργά να κάνει πίσω. Ούτε και ξέρει που μπορεί να τον βγάλει αυτό, τι μεγαλύτερη ακόμη ταπείνωση τον περιμένει. Κολλάει και περιγράφει τα ασήμαντα χωρίς συστολή καμία. Σαν γέρος με άνοια, που δεν είναι σε θέση να διακρίνει το σοβαρό από το ανάξιο ν’ αναφερθεί. Ή που έχει αποφασίσει πως σοβαρό κι ασήμαντο βρίσκονται στον ίδιο παρανομαστή.

 

Έτσι κι αλλιώς οι άντρες ζούνε για χρόνια σε μια πρωτόγονη ασυνειδησία. Βιώνουν τα πράγματα δεκαετίες μετά. Μόνιμα απόντες και εκτός παιχνιδιού. Εν υπνώσει και σε λήθαργο. Μόνο που έρχεται η στιγμή που τρελαίνονται. Δεν ξέρω αν εκείνη τη στιγμή τους αθωώνει εκ των υστέρων ή είναι απλά η δίκαιη ποινή και τιμωρία τους και τίποτα περισσότερο. Έχουμε φαίνεται ηττηθεί από παλιά, προτού ακόμα γεννηθούμε. Πρόκειται για μια αρρώστια του φύλου μας. Μ’ αυτή την ήττα προίκα ερχόμαστε στη ζωή. Όπως η στρουθοκάμηλος, που χώνει το κεφάλι μες στην άμμο για να μην βλέπει άλλο τον κυνηγό της, στην ίδια μας την βλακεία βυθιζόμαστε και εμείς και σχεδόν το ‘χουμε πιστέψει πως θα υπάρξει κάποια άλλη ζωή για μας. Ένα άλλο αύριο. Μια άλλη ευκαιρία. Και ότι τούτη εδώ δεν μας αφορά. Έτσι, δεν την αναγνωρίζουμε.  

Εκδόσεις: Καστανιώτη, 2007

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s