Paul Celan – Έγκαυμα

2442139195_649bcac26b_o

Ήμασταν άγρυπνοι, γιατί ξαπλώναμε στα γρανάζια του

   ρολογιού της βαρυθυμίας

και λυγίζαμε τους δείχτες σαν ραβδιά,

κι αυτοί εκσφενδονίζονταν και μαστίγωναν το χρόνο με-

   χρι που έβγαζε αίμα,

και μιλούσες σε λυκόφωτα μεγαλωμένα,

και δώδεκα φορές είπα εσύ στη νύχτα των λέξεων σου,

κι αυτή άνοιξε κι έμεινε ανοιχτή,

και απόθεσα το ένα μάτι στον κόρφο της, κι έπλεξα το

   άλλο στα μάτια σου,

κι ανάμεσα τους ξετύλιξα τη θρυαλλίδα, την ανοιχτή

   αρτηρία –

και μια νέα λάμψη έπλεε και πλησίαζε.

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Εκδόσεις: Νεφέλη, 2007

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s