Ευάγγελος Κοροβίνης – Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία

book%20korobinhsΜε τον όρο φαυλοκρατία σύμφωνα με το Μείζον Ελληνικό Λεξικό νοείται η επικράτηση των φαύλων στην πολιτική ζωή. Με μια τέτοια φαύλη άσκηση της πολιτικής λειτουργίας απ’ τις κυβερνήσεις από την σύσταση του Ελληνικού κράτους έως τις μέρες μας, καταπιάνεται το πολύ ενδιαφέρον πολιτικό και ιστορικό δοκίμιο του Ευάγγελου Κοροβίνη, που κρίνει αυτές τις πρακτικές με βάση τις καταστροφικές συνέπειες τους για την χώρα και καταδεικνύει τις διαχρονικές σχέσεις των λεγόμενων «εκσυγχρονιστών» με το ιστορικό φαινόμενο της φαυλοκρατίας.

Λένε ότι για να ατενίζεις με αισιοδοξία το μέλλον θα πρέπει να γνωρίζεις καλά το παρελθόν και το βιβλίο του Κοροβίνη συμβάλει με το καλύτερο τρόπο προς αυτή την κατεύθυνση. Ως αφετηρία της αναψηλάφησης της πορείας του Νεοελληνικού κράτους έχει τα πρώτα χρόνια έπειτα από την Επανάσταση του 1821, όταν ο Κωλέττης και οι κυβερνήσεις του με τις αθρόες απολύσεις κομματικών αντιπάλων, το διορισμό «ημετέρων», την κατοχύρωση των προνομίων των διαφόρων τοπαρχών και τις εκλογές βίας και νοθείας ήταν πράγματι ο πρώτος που διασφάλισε «μακρόβιες» κυβερνήσεις. Ο συγγραφέας καταρρίπτει τον μύθο του καταμερισμού των ευθυνών στις ξένες δυνάμεις και στον θρόνο, αναγνωρίζοντας βέβαια τον ρόλο τους στην εδραίωση ενός φαύλου πολιτικού συστήματος, αλλά επικεντρώνοντας το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε πολιτικούς και φατρίες που με ακόρεστες φιλοδοξίες για εξουσία οδήγησαν το ελληνικό κράτος σε αποδυνάμωση και εξευτελισμό καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του έως σήμερα. Ο Κοροβίνης με αντικειμενικότητα δεν αφήνει στο απυρόβλητο κυβερνήσεις που με λάθους χειρισμούς, απόρροια φαυλοκρατικών μεθόδων οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή, στη διχοτόμηση της Κύπρου, στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Από την άλλη αναφέρεται σε εκσυγχρονιστικές προσπάθειες του κράτους από ορισμένους πολιτικούς(Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής) και προσεγγίζει θαρρετά μελανά σημεία της νεοελληνικής ιστορίας όπως ο Εμφύλιος καταθέτοντας βέβαια και την προσωπική του γνώμη.

Σε μια περίοδο πολιτικά επίκαιρη με την συνεχιζόμενη σκανδαλολογία και την διαφθορά να βασιλεύει και ενώ τα κόμματα ήδη παζαρεύουν και ζητάν τις ψήφους μας για τις Ευρωεκλογές Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία δείχνει γιατί πολύς κόσμος οδηγείται στην πολιτική απαξίωση και στην αποχή. Το βιβλίο του Κοροβίνη θα πρέπει να διαβαστεί από την συντριπτική πλειοψηφία των νέων ως μάθημα προς αποφυγήν και συνετισμού της πολιτικής της χώρας και έχει όλα τα φόντα να το πετύχει αυτό με τον εστίαση του στα πολύ ουσιώδη των ιστορικών γεγονότων που εξετάζει με μια γλώσσα απλή και κατανοητή.

Εκδόσεις: Αρμός, 2008

Advertisements

2 responses to “Ευάγγελος Κοροβίνης – Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία

  1. Το βιβλίο του Κοροβίνη θα πρέπει να διαβαστεί από την συντριπτική πλειοψηφία των νέων ως μάθημα προς αποφυγήν και συνετισμού της πολιτικής της χώρας και έχει όλα τα φόντα να το πετύχει αυτό με τον εστίαση του στα πολύ ουσιώδη των ιστορικών γεγονότων που εξετάζει με μια γλώσσα απλή και κατανοητή.
    Συμφωνω.KyrAgel

    Μου αρέσει!

  2. Ευάγγελος Κοροβίνης, Η νεοελληνική φαυλοκρατία. Πρόλογος-επίλογος Θεόδ. Ι.Ζιάκας. Εκδόσεις Αρμός

    Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους μέχρι τις ημέρες μας. Διαφοροποιημένη κατά τις εξεταζόμενες χρονικές περιόδους, περισσότερο ή λιγότερο θεωρητική κατά περίπτωση. Ο φλεγματικός λόγος του Ροΐδη κωδικοποιεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τη “φιλοσοφία” της επιτήδειας διαχείρισης των πολιτικών πραγμάτων όσο επέτρεψε η γραφίδα του στα όρια του βιολογικού του κύκλου, αν και η διεισδυτικότητα της ερμηνείας του θα μπορούσε να αποδίδει με τρόπο προφητικό ή σοκαριστικά αντιπροσωπευτικό και μεταγενέστερες πολιτικοκοινωνικές νόρμες.
    Πάντως ο 19ος αιώνας είναι εμφανές ότι σκιαγραφείται με τα εφόδια του σκεπτόμενου αναγνώστη της μελέτης της ιστοριογραφίας, όχι μάλλον με τη διερεύνηση του πρωτογενούς ιστορικού υλικού και την αναγωγή στις πηγές. Γι’ αυτό και δεν αποφεύγεται η επανάληψη των κλασικών ιστορικών στερεοτύπων για την απόδοση της πολιτικής των μεγάλων του δικομματισμού της δεκαετίας του 1880 και όχι μόνο. Παρόλα αυτά εμφανής η λεπτή κριτική ματιά και καταγραφή του προικισμένου στοχαστή, που έχει τη δύναμη να διαχωρίσει πέρα από το “γεγονός” το ιδεολογικό υπόβαθρο και την ψυχογραφία, τη στόχευση των πρωταγωνιστών της δράσης και την προδιαγραφή της επήρειας των τεκταινομένων.
    Η επιλεκτική αναφορά σε πηγές , στατιστικά δεδομένα ή άλλα ντοκουμέντα δεν βοηθά τον αναγνώστη για τη συγκρότηση προσωπικής ολοκληρωμένης εικόνας των θεμάτων που προσεγγίζονται με αυτό τον τρόπο. Ωστόσο δίνουν μια προοπτική στην ανάγνωση του κειμένου και στο βάθος της έρευνας , όπου συναντώνται, ενώ η γλαφυρότητα της συνολικής συγγραφής ενισχύει και ενδυναμώνει τη γοητεία της ανάγνωσης , χωρίς να μπορεί να εντοπίσει κανείς αποσιωπήσεις , υπερβάσεις γεγονότων ή άλλων ιστορικών δεδομένων. Έτσι για φιλίστορες ή μη το βιβλίο είναι εποπτικό και χρηστικό, ενδιαφέρον και χρήσιμο μάθημα ιστορίας και κοινωνικού προβληματισμού, καθώς κατά την ανάγνωσή του ακόμη και για τους αδαείς επιβεβαιώνεται η συνάφεια της ιστορίας και των κοινωνικών επιστημών γενικότερα, του πολιτικού στοχασμού και της πολυμορφίας των ιδεολογικών του προσμείξεων.
    Σχολαστικότερη η προσέγγιση των μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο γεγονότων, όπου η άμεση ή όχι βιωματικότητα του συγγραφέα δεν μειώνει αλλά αντιθέτως εμπλουτίζει το υπόβαθρο της γραφής, χωρίς αυτό να αναστέλλει την τόλμη και τη δυναμική της ανατομίας της πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας. Μακριά από προσωπικές οιήσεις και εμμονές ξετυλίγει με τρόπο απολαυστικό για το φιλέρευνο και δελεαστικό για τον πολιτικοποιημένο αναγνώστη τις εξελίξεις της πολιτικής αποκρυπτογραφώντας το κοινωνικό και οικονομικό τους υπόβαθρο, αλλά αποκαλύπτοντας περίτρανα ταυτοχρόνως την κενότητα των ιδεολογικών προκαλυμμάτων.
    Το κορυφαίο της κριτικής ματιάς ενδεικτικά αποδίδεται σε συγκρίσεις μεγάλων ιστορικών προσωπικοτήτων (Μακάριος – Βενιζέλος) σε εμπεριστατωμένες προσεγγίσεις των εθνικών θεμάτων και σε αποκαλυπτικές παρουσιάσεις της ελληνικής διπλωματικής αδράνειας ή και ασυνέχειας.
    Το τρομακτικό της διορατικότητας του συγγραφέα συνοδεύει την αποκαλυπτική καταγραφή του από την πρώτη σελίδα έως την τελευταία. Η διερεύνηση των ενοχών και η στοιχειοθέτηση των εκπεμπόμενων στους Έλληνες πολιτικούς κατηγοριών συνδέεται στενά με την προσέγγιση του ανθρώπου, που χαρακτηρίζεται από βαθιά πεποίθηση στην αξία του εθνικού, αλλά και στη γενικότερη κλίμακα των αξιών της δημοκρατίας και του συλλογικού συμφέροντος.
    Αν και η πρόταξη του προλόγου κατευθύνει στον άξονα της ιστορικής αντιπαράθεσης φαύλων και εκσυγχρονιστών, το ιδεολογικό αυτό αντιθετικό ζεύγος μπορεί να συνάδει με τον ελκυστικό για τις ημέρες μας τίτλο του ιστορικού δοκιμίου, αλλά δεν αποδίδει ικανοποιητικά την απάντηση στο ερώτημα ποιοι και κατά πόσον ουσιαστικά στόχευσαν στον εκσυγχρονιστικό μηχανισμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομικοκοινωνικής πραγματικότητας. Η θέση του Ροΐδη ότι η μόνη διαφορά μεταξύ αγαθών και φαύλων της ελληνικής πολιτικής είναι ότι οι πρώτοι ενεργούν μετά χαράς, ενώ οι δεύτεροι άνευ αυτής, δηλωτική της μοιραίας αλλοτρίωσης των πάντων στην ελληνική πολιτική μας ζωή, αν και εκφράζει κάτι το διαχρονικό, δεν αποκαλύπτει όμως το μερίδιο των ευθυνών , που αναλογεί και σε εκείνους που υπέθαλψαν τους “εγκληματίες” και συνέτειναν στη διάχυση και αναπαραγωγή του διαρκούς εγκλήματος στην ελληνική κοινωνία.
    Ο ευνουχισμός της μακροχρόνια ιστορικά βιωμένης κοινοτικής συσπείρωσης των Ελλήνων, που επιτηδευμένα πλανήθηκαν και οδηγήθηκαν στις αγέλες των κομματικών οπαδών και των προσωπικών πελατών των κατά καιρούς πολιτικών, είναι άραγε ευθύνη μόνο της πολιτικής ηγεσίας; Βέβαια, η νεωτερικότητα όρισε τους δικούς της όρους για τη συνέχιση του πολιτικού παιχνιδιού. Αλλά αν οι παραδοσιακοί θεσμοποιημένοι φορείς της αγωγής μπόρεσαν να προβάλλουν διαχρονικά αντιστάσεις στην επιβολή στερεοτύπων και αναγκαστικά παρέσυραν και την πολιτική ηγεσία στην επιφανειακή έστω υιοθέτηση και πρόταξή τους, τότε γιατί δεν πέτυχαν να ενεργοποιήσουν αποτελεσματικά μια υπάρχουσα πάντοτε μειοψηφία σκεπτόμενων Ελλήνων, που σε κάθε περίπτωση συγκροτούσαν και συγκροτούν την “άλλη Ελλάδα” ;
    Από το 2008 τουλάχιστον προμηνύεται στον επίλογο η ώρα της κρίσης. Μια πτυχή της ή ένα στάδιό της βιώνουμε σήμερα εκ των πραγμάτων. Ο κρατισμός χρεοκόπησε, συμπαρασύροντας και το ίδιο το κράτος και έχοντας δηλητηριάσει θανάσιμα την ελληνική κοινωνία. Ο καιροσκοπισμός συνεχίζεται προκλητικά, αλλά η πολιτική βούληση για την πάταξή του δεν διαγράφεται στον ορίζοντα των πολιτικών επιλογών . Η αναξιοπιστία του πολιτικού κόσμου μεγεθύνεται, αλλά επιτηδείως εξωθείται σε μηδενιστικές πολιτικές θέσεις και εκτρέπει στην αποστασιοποίηση των “ιδιωτών”. Η υπάρχουσα φαυλότητα μοιάζει να διαιωνίζει επικίνδυνα τη φαυλοκρατία, που παρά την εθνική ζημία την οποία προκαλεί, με τις προϋποθέσεις που ο Ροΐδης περιγράφει προφητικά και σήμερα απειλητικά διαβλέπουμε στην καθημερινότητά μας, είναι δυνατόν στα μάτια των πολλών να θεωρείται “προσωρινόν και αναξιόλογον δυστύχημα”.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s