Harkaitz Cano – Στην Κόψη του Χορταριού

assets_LARGE_t_420_3811158_type11178Τι κοινό μπορεί να έχουν ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, το Άγαλμα της Ελευθερίας και η Νέα Υόρκη; Στην πραγματικότητα καμιά απολύτως, στο μυθοπλαστικό σύμπαν όμως του Cano συνδέονται και πρωταγωνιστούν σε μια ιδιαίτερα ευφάνταστη ιστορία. Ο Βάσκος συγγραφέας έχοντας ως αφετηρία την εξαιρετική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν Ο Μεγάλος Δικτάτορας που γυρίστηκε το 1940 και παρωδούσε επιτυχημένα τον Αδόλφο Χίτλερ στήνει ένα υποθετικό σενάριο, στο οποίο ο δικτάτορας δεν πεθαίνει το 1945, αλλά αφού έχει κατακτήσει όλη την Ευρώπη οδεύει να υποδουλώσει και τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι τον βλέπουμε να διασχίζει τον ωκεανό και να κατευθύνεται στην Νέα Υόρκη, έχοντας μαζί του αιχμάλωτο τον ηθοποιό και σκηνοθέτη που τον ταπείνωσε με το έργο του, τον Τσάρλι Τσάπλιν.

Παράλληλα και πολλές δεκαετίες πριν ξετυλίγεται άλλη μια ιστορία που έχει κοινό παρανομαστή τον διάπλους του ωκεανού και την Νέα Υόρκη. Πρόκειται για το ταξίδι ενός καραβιού, του Ιζέρ, που στα έγκατα του μεταφέρει τεμαχισμένο το Άγαλμα της Ελευθερίας και τον Ολιβιέ Λεγκράν, έναν Γάλλο λαθρομετανάστη, που αναζητά μια νέα ζωή κρυμμένος μέσα στο άγαλμα. Οι δύο ιστορίες θα διασταυρωθούν και οι δύο ήρωες θα γνωριστούν όταν ο Τσάπλιν καταφέρνει να αποδράσει από το καράβι όπου κρατείται αιχμάλωτος και σώζεται από τον εννενηντάχρονο πλέον Λεγκράν, που του παρέχει κατάλυμα και στέγη. Η ιστορία κορυφώνεται σε μια Νέα Υόρκη που τελεί υπό καθεστώς τρομοκρατίας με τα ναζιστικά στρατεύματα να σπέρνουν τον τρόμο, με εικόνες ανάλογες με όσα προηγήθηκαν στην Ευρώπη και τον Τσάπλιν, τον γέροντα Λεγκράν και το ανθρωπάκι (Αδόλφος Χίτλερ) όπως τον αποκαλεί ο συγγραφέας να περιφέρονται και να προσπαθούν να επιβιώσουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης.stin_kopsi_120px

Ο Cano στήνει ένα βιβλίο με γρήγορη αφήγηση, σχεδόν κινηματογραφική. Ξεδιπλώνει ταυτόχρονα δύο ιστορίες, συμβολίζοντας από την μια την ελευθερία και από την άλλη την σκλαβιά, τάσσοντας σαφώς στο πλευρό της πρώτης. Το έξυπνο στήσιμο της πλοκής και το πάντρεμα των ιστοριών οδηγούν στην ανάδειξη ενός στοχασμού για την μοναξιά και την ελευθερία. Το ασαφές τέλος αφήνει μια εκκρεμότητα, αλλά η πορεία έως εκεί είναι απολαυστική. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην χωρά μας κυκλοφόρησε με το εξώφυλλο της βασκικής έκδοσης που κατά την γνώμη μου η σύνθεση του είναι απόλυτα επιτυχημένη, αλλά μετά από μεμονωμένες αντιδράσεις κυκλοφορεί με το συντηρητικότερο και πιο ατμοσφαιρικό εξώφυλλο της ισπανικής έκδοσης. Όπως και αν το βρείτε διαβάστε το.

Το soundtrack του βιβλίου:

Charlie Parker

Dizzy Gillespie

Wilhelm Richard Wagner

Μετάφραση: Στράτος Ιωαννίδης

Εκδόσεις: Κονιδάρη, 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s