Elia Barcelo – Το Μυστικό του Χρυσοχόου

Οι αναμνήσεις συρρέουν μανιασμένες, παλεύουν ποια θα επιβληθεί στην αταξία του μυαλού μου, μπλέκονται σ’ ένα μωσαϊκό που μόλις και μετά βίας μου επιτρέπει να διακρίνω αμυδρά τι έχει γίνει.

Η μοναξιά με έκανε να πιστέψω ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα όνειρο, δεν ήθελα να ξυπνήσω. Αν το μυαλό μου μου πρόσφερε το θέαμα μιας εποχής σχεδόν χαμένης στα τρίσβαθα της μνήμης, τότε δεν είχα παρά να το απολαύσω όσο θα διαρκούσε, χωρίς άλλες σκέψεις· ωστόσο, ο αχνός που έβγαινε από το στόμα μου εκείνο το κρύο πρωινό, το γουργούρισμα του στομαχιού μου και οι μυρωδιές από τον ξυλοφούρνο που είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν την πλατεία, όλα έμοιαζαν αποφασισμένα να με πείσουν ότι, αν πράγματι επρόκειτο για όνειρο, η διαύγεια και η ένταση της αντίληψης μου ήταν αληθινά οξυμένες. Μου είχε συμβεί πολλές φορές τα όνειρα μου να έχουν χρώματα, ποτέ όμως μυρωδιές, και ποτέ δεν είχα ακούσει το στομάχι μου να βρυχάται με τέτοιον τρόπο.

Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου

Εκδόσεις: Πατάκη, 2007

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s