Γιάννης Ευσταθιάδης – Πορσελάνη: διηγήματα για νεκρές φύσεις

Τα κρύσταλλα δεν είναι πια επάνω –τα έβγαλε ή είχαν σπάσει-, κι έτσι, προβάλλει πιο εύκολα στο πρώτο ανακάτωμα. Μοιάζει, θαρρείς, με ναυάγιο παλιό, και οι τρύπες του, σαν φινιστρίνια μνήμης, καλύπτονται από την υγρή μαλακή πάχνη των ευτυχισμένων εικόνων που κάποτε είδε. Ίσως γι’ αυτό κάθε φορά που τον συναντά αποστρέφει τα μάτια, καθώς νιώθει το παλιό του βλέμμα να τον κοιτάζει με απορία.

(Σκελετός Γυαλιών σε Συρτάρι)

 

Νιώθει πως, αν ξετυλίξει όλη την κουβαρίστρα, το πράσινο νήμα θα φτάσει –ταξιδεύοντας σε μια νοητή ευθεία, σαν το σάλιο της αράχνης του χρόνου- στη μέρα εκείνη. Κάπου κάπου, έχει την ψευδαίσθηση πως μ’ αυτή την κλωστή μπορεί, με νηφάλιες κινήσεις, να ξαναϋφάνει τους βαθυπράσινους ήχους που έχουν εναποτεθεί στο εσωτερικό του βαμβακιού.

(Κουβαρίστρα σε Χαρτόκουτο)

Εκδόσεις: Ύψιλον, 2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s