Ian McEwan – Μαύρα Σκυλιά

Αυτά τα ενθύμια του έξω κόσμου δεν την έθλιβαν. Ο αποκλεισμός της απ’ αυτόν ήταν πλήρης και, απ’ όσο έκρινα, χωρίς λύπη. Ήταν μια χώρα από την οποία είχε φύγει για πάντα και το μόνο που διατηρούσε γι’ αυτήν ήταν ένα στοργικό και ζωηρό ενδιαφέρον. Δεν καταλάβαινα πως το άντεχε, να έχει παραιτηθεί από τόσα πράγματα, να έχει συμβιβαστεί με την πλήξη αυτού του μέρους·με τα παραβρασμένα λαχανικά, με τους ιδιότροπους γέρους που χαζογελούσαν μονάχοι τους, βλέποντας λαίμαργα τηλεόραση, σαν υπνωτισμένοι. Έπειτα από μια ζωή τέτοιας αυτάρκειας, εγώ θα είχα πάθει πανικό, ή θα σχεδίαζα ακατάπαυστα την απόδραση μου. Παρ’ όλα αυτά, ή σχεδόν γαλήνια συναίνεσή της την έκανε άνετη για παρέα. Δεν μου δημιουργούσε ενοχές όταν έφευγα, ή ακόμη κι αν ανέβαλλα μια επίσκεψη. Είχε μεταφυτεύσει την ανεξαρτησία της στα όρια του κρεβατιού όπου διάβαζε, έγραφε, στοχαζόταν κι αποκοιμιόταν. Το μόνο που ζητούσε ήταν να την παίρνουν στα σοβαρά.

 

Τη ψευδαίσθηση της αθωότητας τη δημιουργεί η ίδια η τέχνη της φωτογραφίας. Η ειρωνεία της παγωμένης αφήγησης δανείζει στους φωτογραφιζόμενους μια φαινομενική άγνοια του γεγονότος, ότι θ’ αλλάξουν ή θα πεθάνουν. Η αθωότητα τους αναφέρεται στο μέλλον. Πενήντα χρόνια αργότερα, τους κοιτάζουμε έχοντας τη θεϊκή γνώση του τι απέγιναν τελικά –ποίον παντρεύτηκαν, την ημερομηνία του θανάτου τους- χωρίς να σκεφτόμαστε καθόλου ποιος θα κρατάει κάποτε τις δικές μας φωτογραφίες.

 

Η ανθρώπινη φύση, η ανθρώπινη καρδιά, το πνεύμα, η ψυχή, η ίδια η συνείδηση –πες το όπως θέλεις- τελικά, αυτό είναι το μόνο υλικό που έχουμε για να δουλέψουμε. Πρέπει να το αναπτύξουμε και να το επεκτείνουμε, αλλιώς δεν πρόκειται να μειωθεί η συλλογικής μας μιζέρια. Η δική μου μικρή ανακάλυψη ήταν πως αυτή η αλλαγή είναι εφικτή, είναι μέσα στις δυνάμεις μας. Χωρίς επανάσταση της εσωτερικής ζωής, όσο αργός και αν είναι ο ρυθμός της, όλα τα μεγάλα μας σχέδια είναι άχρηστα. Η δουλειά που έχουμε να κάνουμε είναι μέσα μας, αν θέλουμε ποτέ να συνυπάρξουμε ειρηνικά ο ένας με τον άλλον. Δεν λεω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Πιθανότατα όχι. Λεω απλώς ότι είναι η μόνη μας ευκαιρία. Αν συμβεί, πράγμα για το οποίο χρειάζονται ολόκληρες γενιές, το καλό που απορρέει απ’ αυτό θα διαμορφώσει την κοινωνία μας μ’ έναν απρογραμμάτιστο, απρόβλεπτο τρόπο που δεν θα ελέγχεται από καμιά μεμονωμένη ομάδα ατόμων ή από ένα συγκεκριμένο σύστημα ιδεών..

Μετάφραση: Βιβή Φωτοπούλου

Εκδόσεις: Σέλας, 1994

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s