Μανόλης Πρατικάκης – Ωρολογιακός Μηχανισμός

Αφηνιασμένα τρένα φεύγουνε οι μέρες διαμέσου φλεγόμενων

δασών. Ξεριζωμένα κεφάλια φοβισμένα

ζώα βγαίνοντας από τη φύση τους;

 

Χλιμιντράει το πράσινο στο πάρκο.

Το μαύρο γαβγίζει στο μπαλκόνι.

 

Υδαρής πολτός οι διαστάσεις

χύνονται στην άσφαλτο.

(Μυρίζει η σκέψη χαλασμένη κονσέρβα).

Ο καιρός σφυρίζοντας ρολόι βιολογικό

επιταχύνεται και φεύγει.

Τελειώνει όμως το φιτίλι.

Καταρρέει με κρότο φωτεινή γαλάζια τζαμαρία

ο ουρανός.

Πέφτει καρμανιόλα στα πιστά κεφάλια.

Πέφτει έναστρη φαντασμαγορική γκιλοτίνα

Χωρίς δίκη.

 

Σπάζει τώρα το φτερό. Σπάζει το φρένο.

 

Γεμίζει σίδερα ο χρόνος.

 

Γίνεται βίδες η αιωνιότητα.

Ποιήματα 1970-1984

Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2004

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s