Philip Roth – Το Ζώο που Ξεψυχά

Κατεβήκαμε τη μεταλλική ελικοειδή σκάλα και πήγαμε στη βιβλιοθήκη μου όπου βρήκα ένα μεγάλο βιβλίο με ρεπροντιξιόν του Βελάσκεθ· καθίσαμε δίπλα δίπλα και το ξεφυλλίζαμε για δεκαπέντε λεπτά, ένα συνταρακτικό τέταρτο της ώρας κατά τη διάρκεια του οποίου μάθαμε και οι δύο κάτι –εκείνη γνώρισε για πρώτη φορά τον Βελάσκεθ και εγώ γνώρισα ξανά απ’ την αρχή την υπέροχη ηλιθιότητα του πόθου. Όλη αυτή η κουβέντα! Της δείχνω τον Κάφκα, τον Βελάσκεθ… Γιατί να τα κάνει αυτά κανείς; Ε, κάτι πρέπει να κάνεις. Είναι τα πέπλα που φοράς στο χορό. Μην το συγχέετε με την αποπλάνηση. Είναι απλώς η προσπάθεια να συγκαλύψεις εκείνο που σε οδήγησε εκεί, τον καθαρό πόθο. Τα πέπλα καλύπτουν την τυφλή ορμή. Λέγοντας αυτά έχεις κι εσύ, όπως κι εκείνη μια απατηλή αίσθηση ότι μαθαίνεις με ποιόν έχεις να κάνεις. Δεν είναι όμως όπως όταν συζητάς με έναν γιατρό ή έναν δικηγόρο προτού ζητήσεις τις υπηρεσίες του και μπορεί να ειπωθεί κάτι το οποίο θα αλλάξει τις προθέσεις ή τις ενέργειες σου. Εδώ ξέρεις ότι το θέλεις και ξέρεις ότι θα το κάνεις και τίποτα δεν πρόκειται να σε σταματήσει. Ότι και να ειπωθεί, δεν θα αλλάξει τίποτα.

Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς

Εκδόσεις: Πόλις, 2002

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.