Howard Zinn – Αυτοβιογραφία: δεν μπορείς να είσαι ουδέτερος σ’ ένα τρένο που κινείται

Τον Howard Zinn είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω το 2009 στα πλαίσια της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης και να θαυμάσω από κοντά έναν σπουδαίο ιστορικό και ακτιβιστή να παρασύρει το κοινό με την απλότητα, την αμεσότητα και την καυστικότητα του. Ένα χρόνο μετά ο Zinn πλήρης ημερών απεβίωσε και φέτος έφτασε η ώρα να κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα η αυτοβιογραφία του, ένα βιβλίο που ανατρέχει σπουδαία γεγονότα του 20ου αιώνα μέσα από την ζωή και την δράση του Howard Zinn.

Στον πρόλογο του βιβλίου ο συγγραφέας μας προετοιμάζει με δικά του λόγια για το τι θα διαβάσουμε στις 310 σελίδες της αυτοβιογραφίας του: Στο βιβλίο αυτό μιλώ για την εμπειρία που απέκτησα ως μέλος πληρώματος σε βομβαρδιστικό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο… μιλώ για τη συμμετοχή μου στο αντιπολεμικό κίνημα… γράφω για το πώς είναι να «μεγαλώνεις με ταξική συνείδηση»… γράφω για το νόμο και τη δικαιοσύνη, για φυλακές και δικαστήρια. Πραγματικά ο Zinn μιλάει και γράφει στο βιβλίο του άμεσα στον αναγνώστη, συγκινητικά πολλές φορές και καταφέρνει απλά να κάνει την ζωή του και όλα αυτά που πέρασε να διαβάζονται απνευστί. Εξάλλου οι εμπειρίες ζωής δεν ήταν ούτε λίγες, ούτε αμελητέες. Αντίθετα συμμετείχε ενεργά τόσο σε κοσμοϊστορικά γεγονότα και ανέλαβε δράση για να προωθήσει τα πιστεύω του γνωρίζοντας διώξεις, φυλακή και δικαστήρια.

Η Αυτοβιογραφία του ξεκινάει εισαγωγικά με την παρουσίαση μια μικρής ανασκόπησης της ζωής και των απόψεων του. Στα επόμενα κεφάλαια εξιστορούνται οι εμπειρίες του Zinn από την διδασκαλία του στο κολέγιο Σπέλμαν, όπου φοιτούσαν έγχρωμοι φοιτητές, ο μεγάλος φυλετικός διαχωρισμός που υπήρχε στον νότο των ΗΠΑ και οι αντιρατσιστικοί αγώνες στους οποίους συμμετείχε ενεργά ο συγγραφέας με τίμημα την απόλυση του. Στην συνέχεια περιγράφεται η συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος σε βομβαρδιστικά αεροπλάνα και η μετέπειτα αμφισβήτηση του για τον πόλεμο, που θα κορυφωθεί με το μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα για τον πόλεμο των ΗΠΑ με το Βιετνάμ. Οι φυλακίσεις, τα δικαστήρια και ο πόλεμος που γνώρισε ακόμη και στα πανεπιστήμια που δούλευε έχουν την θέση τους στα επόμενα κεφάλαια για να φτάσουμε σχεδόν στο τελευταίο κεφάλαιο –ένα από τα πιο συγκινητικά του βιβλίου- όπου περιγράφει την οικογένεια που μεγάλωσε ο μικρός Zinn, τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζούσαν και πως σφυρηλάτησαν την ταξική του συνείδηση.

Ο Howard Zinn προσπάθησε και σε πολύ μεγάλο βαθμό έκανε πράξη τις ιδέες του, υπερασπίστηκε τις αξίες του με ενεργή δράση παραμένοντας πιστός στα ιδανικά του. Δεν έχασε ποτέ την πίστη του και την αισιοδοξία του ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η αυτοβιογραφία του κλείνει με ένα κεφάλαιο που ονομάζεται Η προοπτική τα ελπίδας και στο οποίο τονίζει: Το να ελπίζεις σε δύσκολους καιρούς δεν είναι ανόητος ρομαντισμός. Βασίζεται στο γεγονός ότι η ιστορία του ανθρώπου δεν είναι μόνο μια ιστορία σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, θυσίας, θάρρους, ευγένειας.

Μετάφραση: Νίκος Σταμπάκης

Εκδόσεις: Αιώρα, 2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.