Celine Curiol – Άδεια Εξόδου

Καθαρά καφκικό το πολύ επίκαιρο βιβλίο της Γαλλίδας Celine Curiol αξίζει το κάθε λεπτό της ανάγνωσης του. Το ύφος της γραφής είναι γκρίζο, ζοφερό τις περισσότερες φορές, ουδέτερο για να μεταδώσει στον αναγνώστη το κλίμα που επικρατεί στον χώρο, που διαδραματίζεται η υπόθεση και ονομάζεται «Οργανισμός». Ένας φορέας που αντικατοπτρίζεται πάνω του ο σύγχρονός δυτικός, απρόσωπος και απάνθρωπος τρόπος ζωής. Μια αλληγορία ακόμη για όλες εκείνες τις συμβάσεις, που οδηγούν τον άνθρωπο περιχαρακωμένο να ζει εγκλωβισμένος στο καβούκι του δίχως ελευθερίες σε μια κατά τα άλλα φαινομενικά ελεύθερη κοινωνία.

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας νεαρός υπάλληλος που έργο του είναι να συνοψίζει τα κείμενα των συνεδριάσεων που διεξάγονται στο πολυώροφο κτίριο του «Οργανισμού» και όπως δηλώνει νιώθει ευτυχισμένος: Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι η δραστηριότητα μου στους κόλπους του Οργανισμού και ο τρόπος που την ασκώ· αυτό είναι που δίνει νόημα στις μέρες και στον χρόνο μου. Οι υπάλληλοι εκτελούν τις εργασίες τους στον ίδιο χώρο, μένουν δύο ορόφους πιο πάνω από αυτόν, σιτίζονται μέσα στο πελώριο κτίριο του οργανισμού, υπακούουν σε μια αυστηρή πειθαρχία και φρουρούνται από φύλακες που βρίσκονται παντού. Ζούνε σ’ αυτό το πελώριο, γυάλινο κτίριο αποκλεισμένοι από τα σημάδια της εξωτερικής ζωής, ενώ ακόμη και η ασθένεια του πατέρα του νεαρού υπαλλήλου και η αγωνία της μητέρας του κοινοποιούνται μέσω της γραμμής τηλεφώνου και μένουν εκεί. Η ρωγμή όμως που θα σπάσει την απόλυτα ιεραρχημένη ζωή του νεαρού ήρωα, θα δοθεί όταν ένας συνάδελφός του φέρνει το διαφορετικό, την αγάπη για τα λογοτεχνικά κείμενα, που έχουν αφοριστεί από τον εσωτερικό κανονισμό του «Οργανισμού» και τότε έρχεται η ομολογία: Η ενασχόληση με τις συνόψεις μου είναι όλο και πιο απεχθής. Τότε διεισδύει στο κόσμό της φαντασίας, γίνεται μέλος της οργάνωσης που μάχεται την υπεράσπιση της μυθοπλασίας και λεει σχετικά μονολογώντας: Η φαντασία σκάβει σήραγγες, διαύλους, έναν πολύπλοκο λαβύρινθο μέσα στο σύμπαν των δυνατοτήτων· είναι η δύναμη που διαιρεί, σκίζει την εικόνα στα δυο και την πολλαπλασιάζει… Και από την αμφιβολία γεννιούνται η ανησυχία, η αγωνία, ο φόβος: το δράμα, η πρώτη ύλη της μυθοπλασίας. Αυτό είναι που καταλαβαίνω τώρα· αυτό είναι που δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχω καταλάβει, εξασκημένος, εκπαιδευμένος όλα αυτά τα χρόνια στη λατρεία της αντικειμενικότητας και στην απόρριψη αυτής της στρέβλωσης η οποία επιτρέπει να δεις ένα γεγονός διαφορετικά: τη δραματική έκφραση.  Από εκεί και έπειτα όλα θα αλλάξουν και όσο και αν η σκέψη του γυρίζει στα καθήκοντα του παρ’ όλα αυτά θα αναζητήσει την πολυπόθητη Άδεια Εξόδου.

Η Curiol με την ουδέτερη, ψυχρή ορισμένες φορές γραφή της καταφέρνει να θίξει όλα τα θέματα του σύγχρονου τρόπου ζωής, διατηρώντας όμως μια διάχυτη λογοτεχνικότητα που είναι έκδηλη σε πολλές στιγμές, φτάνοντας το κείμενο σε ισορροπία.

Μετάφραση: Σάντρα Βρέττα

Εκδόσεις: Ποταμός, 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s