Juan Rulfo – Πέδρο Παράμο

Το Πέδρο Παράμο συνοδεύεται από μια σειρά από στοιχεία, που θέλοντας και μη σε αναγκάζουν να ασχοληθείς μαζί του. Πρώτα απ’ όλα είναι το πρώτο και συνάμα το τελευταίο μυθιστόρημα του μεξικανού συγγραφέα Juan Rulfo, ο οποίος έκδωσε ακόμη κάποια διηγήματα, που πρόσφατα εκδόθηκαν και στη χώρα μας με τον τίτλο Ο Κάμπος στις Φλόγες. Ο συγγραφέας γνώρισε τεράστια αναγνώριση από ομότεχνους του με σπουδαία βραβεία, συνεντεύξεις και πλήθος μελέτες από θεωρητικούς και το συγγραφικό του πόνημα θεωρήθηκε και θεωρείται ένα κλασσικό έργο της ισπανόφωνης, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, πρόδρομος του λογοτεχνικού ρεύματος που ονομάζεται «μαγικός ρεαλισμός».

Η υπόθεση του βιβλίου έχει μικρή σημασία, αφού αυτό που πραγματικά πρωταγωνιστεί είναι το ιδιαίτερο, αταξινόμητο ύφος της γραφής. Μια ανάμειξη ρεαλισμού και ποίησης μέσα από διασταυρωμένες αφηγήσεις, που καθιστούν το κείμενο ιδιαίτερα δύσκολο, μα και ιδιαίτερα γοητευτικό. Εξάλλου και ο συγγραφέας εξομολογείται σχετικά με το βιβλίο του σε συνέντευξη που παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου ότι Δεν πιστεύω πως είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται εύκολα και συνεχίζει Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα όπου ο κεντρικός ήρωας είναι το χωριό. Πρέπει να επισημάνουμε ότι κάποιοι κριτικοί θεωρούν κεντρικό ήρωα τον Πέδρο Παράμο. Στην πραγματικότητα είναι το χωριό. Είναι ένα νεκρό χωριό όπου ζουν μονάχα ψυχές, όπου όλα τα πρόσωπα είναι νεκρά, ακόμα και αυτός που αφηγείται είναι νεκρός. Επομένως δεν υπάρχει όριο μεταξύ χώρου και χρόνου. Οι νεκροί δεν έχουν χώρο και χρόνο. Οι επισημάνσεις του συγγραφέα απαραίτητες για την ευκολότερη πλοήγηση του αναγνώστη στο κείμενο. Παρ’ όλα αυτά όπως συζητούσαμε με μια φίλη η μια ανάγνωση δεν αρκεί και η επιστροφή ξανά στο κείμενο ξεδιαλύνει πολλά υφολογικά ζητήματα.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι το Πέδρο Παράμο δικαιολογημένα δημιούργησε θόρυβο, αφού είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κείμενο και η έκδοση του 2009 που κρατώ στα χέρια μου, το αποδεικνύει περίτρανα με τα εκτενή κείμενα του Gabriel Garcia Marquez και του Carlos Fuendes και τον πρόλογο της Susan Sontag. Το βιβλίο κλείνει με μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα, που μικρό απόσπασμα της θα συναντήσετε πιο πάνω.

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου

Εκδόσεις: Πατάκη, 2005

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s