Paul Nizon – Η Χρονιά του Έρωτα

Ένα βιβλίο, σκέφτηκα τελευταία καθώς ανέβαινα τις σκάλες της οδού Becquerel προς την Sacre Coeur, πρέπει να αποκολλάται σε τέτοιον βαθμό από τον συγγραφέα του, από τη βιογραφία και το ιδεολογικό οπλοστάσιο του συντάκτη του, όπως η σαπουνόφουσκα αποσπάται από το καλαμάκι και αρμενίζει στον αέρα με μια πολύχρωμη μαρμαρυγή. Ένα βιβλίο πρέπει να μοσχοβολά σαν ανάμνηση. Τόσο πολύ, ώστε ο αναγνώστης, όταν του έρχεται στο μυαλό το βιβλίο ή σημεία απ’ αυτό ή μονάχα το κλίμα του, να μην ξέρει πια τι σκέφτηκε. Το βιβλίο τον έχει μετουσιώσει, έχει αγγίξει το εσωτερικό του, έχει εκτείνει τους αισθητήρες του. Τι θυμάμαι απ’ αυτό; αναρωτιέται. Περί τίνος επρόκειτο; Το βιβλίο του έχει γίνει υπερβολικά οικείο. Έτσι πρέπει να είναι, φωνάζω στον Μπητ, τα βιβλία πρέπει να διαλύονται στο στομάχι των αναμνήσεων.

Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου

Εκδόσεις: Πατάκη, 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s