Haruki Murakami – Για Τι Πράγμα Μιλάω Όταν Μιλάω για το Τρέξιμο

Ο Haruki Murakami θεωρείται ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς παγκόσμια και προσωπικά είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου. Τα μεγάλα πάθη του συγγραφέα είναι πέρα από την λογοτεχνία και την μουσική, το τρέξιμο για το οποίο αποφάσισε να μιλήσει στο πρόσφατα μεταφρασμένο βιβλίο του στην χώρα μας. Ο τίτλος Για Τι Πράγμα Μιλάω Όταν Μιλάω για το Τρέξιμο είναι απόλυτα κατατοπιστικός για το τι θα διαβάσουμε. Στις πρώτες του σελίδες ο Murakami κάνει ακόμη πιο σαφές για το τι πρόκειται να μιλήσει: Ειν’ ένα βιβλίο όπου έχω μαζέψει διάφορες σκέψεις για τη σημασία που είχε το τρέξιμο στη δική μου ζωή και συνεχίζει επομένως υποθέτω πως αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως αυτοβιογραφία εστιασμένη στο τρέξιμο.

Πράγματι όσο διαβάζεις το βιβλίο διαπιστώνεις ότι είναι αρκετά αυτοβιογραφικό, γραμμένο με το λογοτεχνικό ύφος του συγγραφέα και βέβαια έχοντας ως πυρήνα το τρέξιμο. Αφετηρία της αφήγησης είναι η στροφή στη ζωή του Murakami όταν το 1982 αποφασίζει να πουλήσει το jazz bar που είχε για να αφοσιωθεί στο διάβασμα και σχεδόν παράλληλα να ξεκινήσει η ενασχόληση του με το τρέξιμο. Είχε προηγηθεί η έκδοση του πρώτου του μυθιστορήματος που απέσπασε ευνοϊκές κριτικές. Στην αφήγηση υπάρχουν διάσπαρτες οι απόψεις του για την συγγραφή και την λογοτεχνία και εν τέλει για τον απώτερο σκοπό που επιτελεί αυτή: Μπορεί να έχεις πουλήσει αντίτυπα, να έχεις πάρει βραβεία, και τα εγκώμια των κριτικών να έχουν αναδείξει το έργο σου σε σημείο αναφοράς της καλής λογοτεχνίας, αλλά τίποτα απ΄ αυτά δεν μετράει. Αυτό που έχει σημασία είναι αν με το γράψιμο σου επιτυγχάνεις που εσύ ο ίδιος έχεις βάλει στον εαυτό σου. Σε πολλά σημεία συγκρίνει την συγγραφή με το τρέξιμο: Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος και η συμμετοχή σ’ έναν κανονικό μαραθώνιο μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Κυρίως επειδή ο συγγραφέας έχει ένα αθόρυβο, βαθύτερο κίνητρο, και δεν αναζητεί επιβεβαίωση από τον εξωτερικό, ορατό κόσμο, ενώ σε άλλα σημεία παραθέτει τις σκέψεις του: Καθώς τρέχω, λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Άλλα στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, τη δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Οι άλλοι ας λένε ότι θέλουν.  Από τα πλέον απολαυστικά και ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου είναι η καταγραφή του εγχειρήματος του συγγραφέα να τρέξει την κλασική διαδρομή του μαραθωνίου αντίστροφα από την Αθήνα στον Μαραθώνα, κάπου στη δεκαετία του ’80 και μάλιστα κατακαλόκαιρο.

Ο Murakami τρέχει και γράφει, γράφει και τρέχει και αυτοβιογραφείται πρωτότυπα, λιτά και ουσιαστικά σ’ αυτό το βιβλίο που δανείζεται τον τίτλο του, ελαφρώς παραφρασμένο από μια συλλογή διηγημάτων του Raymond Carver.

Μετάφραση: Βασίλης Κιμούλης
Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s