Ivo Andric – Η Καταραμένη Αυλή

Ivo-Andrić-za-radnim-stolom

Είν’ αλήθεια πως όλοι μας, λόγο ως πολύ, είμαστε πάντα έτοιμοι να καταδικάσουμε εκείνους που πολυλογούν, κι ακόμα περισσότερο που φλυαρούν για πράγματα που δεν έχουν άμεση σχέση με του ίδιους, κι όχι μονάχα αυτό, αλλά να μιλήσουμε και περιφρονητικά γι’ αυτούς τους ανθρώπους και να τους πούμε φαφλατάδες και βαρετούς αερολόγους. Όμως δεν σκεφτόμαστε πως αυτή η ανθρώπινη και τόσο συνηθισμένη αδυναμία έχει και τα καλά της. Για σκεφθείτε, αν δεν ήταν αυτοί τι θα μαθαίναμ’ εμείς για τους άλλους, για τις σκέψεις και τα αισθήματα των διπλανών μας και, τελικά, για τους ίδιους τους εαυτούς μας; Τι Θα ξέραμε για τις κοινωνίες που μας είναι άγνωστες, για τοπία που ποτέ δεν είδαμε κι ούτε  θα ‘χαμε ποτέ την ευκαιρία να τα δούμε αν δεν υπήρχαν αυτοί που αισθάνονται την ανάγκη να μιλήσουν, προφορικά ή γραπτά, για όσα είδαν κι άκουσα και γι’ αυτά που έζησαν ή πέρασαν από τη σκέψη τους; Λίγα, πολύ λίγα. Κι οι ατέλειες που έχουν οι ιστορίες τους, οι παραλλαγές και οι χρωματισμοί ανάλογα με τα προσωπικά τους πάθη και τις ανάγκες τους, αλλά και οι ανακρίβειες ακόμα, δεν είναι δα του θανατά. Έχουμε νου και γνώση και μπορούμε να τις κρίνουμε, να τις συγκρίνουμε τη μια με την άλλη, να αποδεχόμαστε ή να απορρίπτουμε κάποια απ’ τα μέρη ή το σύνολο τους. Έτσι, πάντα κάτι μένει απ’ την ανθρώπινη αλήθεια γι’ αυτούς που έχουν την υπομονή ν’ ακούν ή να διαβάζουν αυτές τις ιστορίες. 

Μετάφραση: Χρήστος Γκουβής
Εκδόσεις: Καστανιώτη, 2013

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s