Hans Fallada – Ο Πότης

b185804Η ανοιξιάτικη μέρα με υποδέχτηκε με ήλιο και ζέστη, και μ’ ένα αεράκι απαλό σαν μετάξι∙ ένιωθα άλλος άνθρωπος! Η ζέστη πέρασε απ’ το στομάχι μου κι ανέβηκε εύθυμα στο κεφάλι, η καρδία μου χτυπούσε ελεύθερα, δυνατά. Τώρα το ‘βλεπα το σμαραγδί της φύσης που πρασίνιζε, άκουγα τα φτερουγίσματα των κορυδαλλών στο γαλάζιο του ουρανού. Οι σκοτούρες έφυγαν από πάνω μου. «Όλα θα φτιάξουν», είπα εύθυμα και πήρα τον δρόμο για το σπίτι «ποιος ο λόγος να βασανίζομαι για μικροπράγματα;» Πριν μπω στην πόλη, σταμάτησα σ’ άλλα δύο τρία ταβερνάκια κι ήπια από ένα σφηνάκι σναπς στο καθένα για να επαναλάβω και να επιτείνω αυτή την επίδραση, που περνούσε δυστυχώς ταχύτατα. Έφτασα στο σπίτι ακριβώς την ώρα του μεσημεριανού, μ’ ένα ελαφρύ, μα διόλου δυσάρεστο αίσθημα ζάλης.
Με αυτό τον εμφατικό, όσο και ποιητικό τρόπο στις πρώτες ακόμη σελίδες του βιβλίου περιγράφεται η σταδιακή, αλλά με βαθμιαία πτώση του ήρωα στο αλκοόλ.
Ο Ερβιν Ζόμερ –περί αυτού ο λόγος- είναι ένας ήρεμος άνθρωπος που ζει με την γυναίκα του την δεκαετία του ’30 μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Τα πάντα όμως θα ανατραπούν όταν θα αρχίσουν τα οικονομικά προβλήματα στην επιχείρηση που διατηρεί και η καταφυγή στο ποτό θα αποδειχτεί ο πρόσκαιρος παράδεισος του και μακροπρόθεσμα η παντοτινή κόλαση του. Το καταπιεσμένο αίσθημα αδυναμίας του θα αναδυθεί στην επιφάνεια και οι συνέπειες θα είναι πρωτόγνωρες σε πρώτη φάση, αλλά ιδιαίτερα ολέθριες στην συνέχεια. Το αποτέλεσμα είναι να οδηγηθεί σε άσυλο λόγω παραβατικής συμπεριφοράς και να γίνει κοινωνός ενός κόσμου, που θυμίζει σε πολλά καφκικό μωσαϊκό.
Ο Hans Fallada συνθέτει μια ιδιαίτερη ιστορία, όπου σε μεγάλο βαθμό επηρεάζεται από τον ίδιο του το βίο. Αλκοολικός και ο ίδιος, έγραψε τον Πότη όταν βρισκόταν κλεισμένος σε άσυλο και μάλιστα ανάμεσα στα κενά ενός άλλου χειρογράφου. Αυτό που καταφέρνει ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία είναι να περιγράψει με απολαυστικό τρόπο την καταβύθιση του ήρωα από την ηρεμία και την φαινομενική ευτυχία στην απελπισία και εν τέλει στη σχεδόν παραίτηση από τη ζωή. Σε δεύτερο πλάνο και μέσα στο άσυλο σκιαγραφεί το ψυχολογικό προφίλ μιας σειράς χαρακτήρων, που είναι σίγουρο ότι τον βοήθησε η προσωπική του εμπειρία.
Λέει ο Fallada σε μια επιστολή του «Ακούω συχνά, συνήθως μάλιστα από επίσημα χείλη, πως επικεντρώνομαι υπερβολικά στις αδυναμίες των ανθρώπων∙ ότι προτιμώ να ζωγραφίζω το σκοτάδι παρά το φως. Έλα όμως που η λογοτεχνία ζει από αυτή την αντίθεση ανάμεσα στο Καλό και το Κακό.» και συμπληρώνοντας θα έλεγα ότι χάρη σε αυτή την αντίθεση μας προσφέρει πραγματικά ένα σπουδαίο μυθιστόρημα.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι η ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση περιλαμβάνει ένα άκρως κατατοπιστικό επίλογο της μεταφράστριας και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Μετάφραση: Έμυ Βαϊκούση
Εκδόσεις: Κίχλη, 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s