Στρατής Μυριβήλης – Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια

Myrivilis_portrait_item_no_152

Έπαιζε με τη θάλασσα σα με μια γυναίκα. Τη χάιδευε, την προκαλούσε, την παίδευε. Κυλιότανε πάνω της σαν πάνω σ’ ένα πελώριο ζο, σπαργωμένο από ακατέλυτα νιάτα. Την έσπρωχνε με τους γερούς ώμους του, που να του γλέιφει τις πλάτες, να ξεχειλά , μπροστά από τα λαιμά του και να του μουρμουρίζει πίσω από τ’ αυτιά. Την έκανε ν’ αφροκοπά αναμεσ’ από τα μεστά του γόνατα, την αναρροφούσε μπουκιές, την ξεφυσούσε και την μπάτσιζε. Τσίριζε σαν το παιδί από τρελή χαρά μ’ αυτό το παιχνίδι, που του ‘δινε δυνατά την αίσθηση της δικιάς του νιότης. Τη γευότανε τώρα τη ζωή του σαν τ’ αψύ κρασί, το πιπεράτο και τ’ αφριστό. Τη χαιρότανε σ’ όλο της το νόημα και τη ζούσε μ’ όλες τις αισθήσεις του, τεντωμένες με αδηφαγία, ακοίμητες και αχόρταγες. Γιατί βεβαιώθηκε για την αξία της όλα τα χρόνια που χαμοζώησε κατ’ από το βαρύν ίσκιο του θανάτου.

Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s