Γιώργος Θεοτοκάς – Το Δαιμόνιο

1neb38bΕίναι παράξενος και σκοτεινός ο ρόλος που παίζουν στη ζωή μας οι φωνές των ανθρώπων, έτσι καθώς ρυθμίζουν κάποτε, χωρίς να το σκεφτόμαστε, τους ψυχικούς προσανατολισμούς μας. Παράξενες είναι και οι επιβιώσεις τους. Με το πέρασμα του καιρού, όταν χάνονται τα πρόσωπα κι αρχίζουν να σβήνουν στη μνήμη μας και δεν μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε, μέσα στην ομίχλη των περασμένων, τα χαρακτηριστικά τους και το ύφος τους, και δεν θυμόμαστε πια ούτε το χρώμα των ματιών ούτε τον παλμό των κορμιών, οι φωνές μένουν καμιά φορά. Τις ξανακούμε τις ώρες της μοναξιάς, που μιλούνε σιωπηλές. Είναι σαν ένας απελπισμένος αγώνας εναντίον της λήθης. Είναι ένας άναρθρος και άλογος κελαηδισμός των ψυχών στα βάθη της μνήμης, μια εξωτική μουσική χωρίς ήχους. Οι ποιητές μίλησαν πολύ για τα μάτια της ψυχής. Θα μπορούσε ίσως κανείς να μιλήσει και για μιαν άλλη ανάλογη αίσθηση, για την ακοή της ψυχής…

Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2005

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s