Sylvia Plath – Στείρα Γυναίκα

11_splat_150

Άδεια, αντηχώ στο πιο ανεπαίσθητο βήμα.
Μουσείο δίχως αγάλματα, μεγαλοπρεπές με κίονες, στέγαστρα, ροτόντες.
Στο προαύλιο μου ένα σιντριβάνι αναπηδά και βυθίζεται ξανά στον εαυτό του,
μονάζει τυφλό στο κάλεσμα του κόσμου. Μαρμάρινοι κρίνοι
αναδίνουν το άρωμα της ωχρότητας τους.

Με φαντάζομαι γεμάτη με επισκέπτες,
μητέρα μιας λευκής Νίκης και αρκετών Απολλώνων με κενά μάτια.
Αντ’ αυτού, οι φροντίδες των νεκρών με πληγώνουν και τίποτα
             δεν μπορεί να συμβεί.
Η σελήνη ακουμπά το χέρι της στο μέτωπο μου,
ανέκφραστη και σιωπηλή σαν νοσοκόμα.

«Άριελ: η αποκταστημένη έκδοση»
Μετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου
Εκδόσεις: Μελάνι, 2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s