Diego Marani – Νέα Φινλανδική Γραμματική

Layout 1Η νοσταλγία και η μνήμη είναι από τα πλέον προσφιλή μου θέματα και όταν συνδυάζονται με μια απίστευτη και τόσο δυνατή ανθρώπινη ιστορία το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Η Νέα Φινλανδική Γραμματική –περί αυτής ο λόγος- με τον τόσο περίεργο τίτλο, κρύβει στις σελίδες τις την ιστορία ενός χαμένου ανθρώπου. Ενός ανθρώπου δίχως μνήμη και δίχως αναμνήσεις. Για ελάχιστες, υπέροχες μέρες ήμουν απαθής απέναντι στη θύμηση, απελευθερωμένος από τη μνήμη, απαλλαγμένος από τον πόνο… Το μυαλό μου ήταν ένα καράβι με κάβους τσακισμένους απ’ την καταιγίδα. Δίχως ακόμη την δυνατότητα να μιλήσει την γλώσσα του, που αγνοεί ποια και πως είναι: το τραύμα είχε καταστρέψει τη γλωσσική μου μνήμη και την ικανότητα μου να αρθρώνω ήχους.
Το σκηνικό όπου εκτυλίσσεται η ιστορία είναι η Ευρώπη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μια νύχτα του 1943 οι ναύτες του γερμανικού πλοίου Τίμπιγκεν, εντοπίζουν βαριά τραυματισμένο στην προβλήτα της Τεργέστης έναν αναίσθητο άντρα. Ένα μαντίλι με τα αρχικά Σ.Κ. και μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού αμπέχονου που φοράει, θα οδηγήσουν τον φινλανδικής καταγωγής γιατρό που αναλαμβάνει την φροντίδα του στο συμπέρασμα, ότι πρόκειται για τον Φινλανδό στρατιώτη Σάμπο Καργιαλαινεν. Στην προσπάθεια να ανακτήσει την γλώσσα του και την χαμένη μνήμη, ο γιατρός αποφασίζει να στείλει τον άντρα στο Ελσίνκι. Εκεί θα συναντήσει έναν αινιγματικό λουθηρανό εφημέριο, που αρέσκεται να αφηγείται εκτενή κομμάτια από το Φινλανδικό έπος Καλέβαλα και μια τρυφερή νοσοκόμα, με την βοήθεια των οποίων θα συνεχίσει τις προσπάθειες του για την ανάκτηση της ταυτότητας του.
Το βιβλίο του Ιταλού Diego Marani εκπλήσσει ευχάριστα. Δεν είναι μόνο η ιστορία, η οποία διαθέτει μεγάλη δυναμική, τα πανανθρώπινα θέματα που έχουν πάντα την διαχρονικότητα τους αλλά και η γραφή του συγγραφέα που με την ποιητικότητα της εντείνουν την δραματικότητα και εκτοξεύουν το βιβλίο.
Ως κατακλείδα σημειώνω ένα ακόμη αντιπροσωπευτικό απόσπασμα: Ο κοσμοπολίτης που πηδά από τη μια ταυτότητα στην άλλη όπως ο ακροβάτης από σκοινί σε σκοινί, αργά ή γρήγορα θα κάνει λάθος σε κάποια από τις λαβές του, και τότε θα βρεθεί καταγής, καθηλωμένος κι εκείνος απ’ την ανάμνηση ενός σκονισμένου δρόμου με τρία-τέσσερα σπιτάκια. Ακόμη κι εκείνος που μια ζωή ισχυρίζεται πως δεν έχει πατρίδα, όταν πλησιάζει η ώρα του θανάτου ακούει το ξαφνικό κάλεσμα του τόπου όπου ξεκίνησαν όλα, όπου ξέρει ότι τον περιμένουν. Εκεί και μόνο εκεί τα πάντα μένουν αναλλοίωτα, κάθε μυρωδιά, κάθε χρώμα, κάθε θόρυβος στη γνώριμη θέση του. Επιστρέφοντας εκεί, η ανάμνηση χάνεται μηδενίζεται. Και μαζί μ’ αυτό εξαφανίζεται κάθε πόνος. Γιατί όταν η αρχή και το τέλος συναντιούνται, είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Όλα ήταν ένα όνειρο μέσα σ’ ένα άλλο όνειρο, κι ίσως ο άνθρωπος να είναι πλασμένος να ζει μέσα σ’ αυτό.

Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
Εκδόσεις: Αιώρα, 2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s