Νίκος Παναγιωτόπουλος – Γραφικός Χαρακτήρας

Θα μπορούσε να ήταν ασπρόμαυρο φωτογραφικό album με μεγαλύτερα κείμενα από ότι συνήθως, ένα είδος αυτοβιογραφίας του συγγραφέα σε μικρά κεφάλαια, μια συλλογή  67 μικρόδιηγημάτων ή ένα μυθιστόρημα σε ανάλογα κεφάλαια. Θα μπορούσε να ήταν όλα αυτά μαζί και όλα αυτά ξεχωριστά και κάπως έτσι θα μπορούσαμε να δεχτούμε το νέο βιβλίο –έκτο τον αριθμό- του Νίκου Παναγιωτόπουλου με τον τίτλο Γραφικός Χαρακτήρας.
Ο συγγραφέας επιστρέφει στη μικρή φόρμα με την οποία συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό είκοσι χρόνια πριν με το βιβλίο Η Ενοχή των Υλικών, με έντονη νοσταλγική, αλλά όχι μελό διάθεση και με σαφή αυτοαναφορικότητα, όπως ο ίδιος μας εξομολογείται στον Επίλογο που κλείνει το βιβλίο: Οι ιστορίες που περιέχονται σ’ ετούτη τη συλλογή είναι πέρα για πέρα αληθινές, πράγμα που σημαίνει ότι τις θυμάμαι ακριβώς όπως τις έγραψα…. Για μένα πρόκληση –αληθινή- στάθηκε το μέγεθος τους και όχι το πόσο αποτυπώνουν την πραγματικότητα – κάτι για το οποίο, εξάλλου, ελάχιστοι μπορούν να καταθέσουν σοβαρή μαρτυρία. Για μένα δεν έχει τόσο σημασία ότι οι μικρές αυτές ιστορίες είναι αληθινές όσο ότι οι αληθινές αυτές ιστορίες είναι τόσο μικρές που μπορούν –και το εύχομαι- να διαβαστούν ανάμεσα σε δύο στάσεις των νέων γραμμών του μετρό.
Πράγματι ο Παναγιωτόπουλος πετυχαίνει τον σκοπό του, αφού οι απολαυστικές, νοσταλγικές ιστορίες του διαβάζονται με άνεση τόσο όσο περιμένει κανείς τον συρμό του Μετρό, όσο και ανάμεσα σε δύο στάσεις του, διατηρώντας την αυτονομία τους και λειτουργώντας ταυτόχρονα σαν μέρος μιας μεγάλης αφήγησης. Η αφετηρία των ιστοριών εντοπίζεται στα μέσα της δεκαετίας του ’60 εκεί όπου με εξομολογητικό ύφος στην πρώτη ιστορία του βιβλίου, στον Χρησμό δηλώνεται ότι Γεννήθηκα 15 Απριλίου, Δευτέρα του Πάσχα. Ιστορία την ιστορία ο συγγραφέας-αφηγητής μεγαλώνει και μαζί του βουτάμε στο πρόσφατο παρελθόν με μια διάθεση ασπρόμαυρη, εμπλουτισμένη όμως με τα πιο ζωντανά χρώματα της γραφής. Τα στιγμιότυπα πολλά και τα πρόσωπα που εμπλέκονται αντλούνται κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον. Ο μικρότερος αδερφός και οι τσακωμοί με τον μεγάλο αδερφό, ο πατέρας και η αυστηρότητα του, η μητέρα πανταχού παρούσα, ο θείος με το παλιό του Opel, που κάποια στιγμή σπάει στα δύο, ο νονός, που έχει χάσει τον γιό του, ο παππούς που προσπερνά την ασθένεια, οι φίλοι από το σχολείο, οι δάσκαλοι και οι γείτονες, όλοι έχουν τον ρόλο τους στην αφήγηση, η οποία σέβεται την οικονομία της γραφής και δεν μακρηγορεί ποτέ. Αρκετά από τα περιστατικά είναι αξιοσημείωτα, όπως η ανάγνωση του βιβλίου του Ιουλίου Βέρν 20000 Χιλιάδες Λεύγες υπό την Θάλασσα, το οποίο έμελε να καθορίσει τον συγγραφέα, τα πρώτα ποιητικά σκιρτήματα, η συμμετοχή σε ποιητικό διαγωνισμό και η απόσπαση του 1ου βραβείου.
Οι ιστορίες του Γραφικού Χαρακτήρα, διαποτίζονται από ζεστασιά και τρυφερότητα. Σε γλώσσα απλή και με αρκετή αυτοβιογραφική διάθεση ο Παναγιωτόπουλος ανασύρει περασμένες αναμνήσεις που είναι σίγουρο ότι θα θυμίσουν πολλά πράγματα σε ένα ευρύ κοινό. Καταφέρνει έτσι να εκκινήσει την συλλογική μνήμη με αφετηρία το προσωπικό βίωμα και αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες –υποθέτουμε ότι είναι από το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα- που συνοδεύουν τις ιστορίες είναι εύστοχη επιλογή, διότι δένουν απόλυτα με το ύφος του κειμένου και ζωντανεύουν ακόμη περισσότερο την ήδη παλλόμενη γραφή.

 Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2016

Πρώτη δημοσίευση: diastixo.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s