Πέτρος Πικρός – Τουμπεκί

Στη φαντασία του ο διάβολος, απαραίτητη αντίθεση μα κι απαραίτητο συμπλήρωμα του Θεού, έπαιρνε σάρκα και κόκαλα. Αντιπροσώπευε κάτι: το πνεύμα της αρπαγής και του εγκλήματος. Διάβολος: εκείνος που δεν είχε τίποτα και που κοίταζε ν’ αποχτήσει. Θεός: εκείνος που τα είχε όλα – ο νοικοκύρης. Στα νιάτα του, όταν ακόμα πρωτόμπαινε στη δουλειά, πίστευε πως αυτό που έκανε ήτανε κακό. Συνεπούμενα οι συμπάθειες του στρεφόντανε προς το διάβολο. Τον συμπαθούσε το διάβολο γιατί πρωτ’ απ’ όλα τον φανταζότανε διάβολο, τετραπέρατο… Ο Θεός ήτανε με το μέρος του νόμου, με τους τίμιους, με τους νοικοκύρηδες. Ήτανε ο νομοθέτης, ο δικαστής, ο εκτελεστής. Ενώ ο διάβολος βρισκότανε σε αιώνια ανταρσία ενάντια στο Θεό, όπως κι ο ίδιος ο Αράπης βρισκότανε σε ανταρσία ενάντια στην Αρχή, στην εξουσία. Μισώντας, το Θεό, όπως μισούσε την εξουσία, δεν ήταν δυνατό παρά να συμπαθά το διάβολο.

Εκδόσεις: Άγρα, 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s