Santiago Gamboa – Νυχτερινές Ικεσίες

Οι δασκάλες στο δημοτικό ήταν κάτι φριχτές γυναίκες με σκισμένα καλσόν, κιρσούς, κρεατοελιές λαδωμένα μαλλιά και θλιβερά ρούχα. Εξαιτίας αυτών των συγκεκριμένων γυναικών πίστευα ανέκαθεν πως η κακία είναι άσχημη, δίχως να αποτελεί η ασχήμια τη μόνη της ιδιότητα. Αυτές οι γυναίκες, που έβλεπες από μίλια μακριά τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση τους, το μίσος για τις ασήμαντες ζωές τους, ήταν οι υπεύθυνες για την εκπαίδευση μας! Ω, Θέε μου! Τι το ωραίο μπορούσαν να μας μεταδώσουν εκείνα τα τέρατα, που ασκούσαν εξουσία πάνω στα παιδιά μόνο και μόνο για να ανακουφίζουν κάπως την άθλια ύπαρξη τους; Γιατί έπρεπε να είναι όλες τους σιχαμερές, μουστακαλούδες και καμπούρες κι όχι όμορφες και χαρούμενες; Η εξήγηση ήταν ολοφάνερη: ήταν εκεί για να πάρουν εκδίκηση. Η νιότη και η χαρά μας, ίσως και τα όνειρα μας ακόμα, αποτελούσαν προσβολή για κείνες, έναν σκληρό καθρέφτη όπου έβλεπαν τη δική τους αθλιότητα, το δηλητήριο που φούσκωνε τις φλέβες και τη χολή τους. Κι εκείνοι οι δαίμονες έπρεπε να μας διδάξουν την αξία της ζωής, της αγάπης και της φιλίας!

Μετάφραση: Βασιλική Κνήτου
Εκδόσεις: Πόλις, 2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s