Αγγελική Πεχλιβάνη – Φλόγες

Μικρή ζωγράφιζε φλόγες μανιωδώς. Κατακόκκινες, πορτοκαλοκίτρινες, φλόγες χρυσοχάλκινες σαν σκουριασμένο ηλιοβασίλεμα, οξυκόρυφες φλόγες που εκτινάσσονταν πέρα από τα όρια του τετραδίου της. Αργότερα αγάπησε τους γοτθικούς φλογόσχημους ναούς και τους πίδακες των ηφαιστείων για τον ίδιο λόγο. Στον ύπνο της έβλεπε φλόγες, ξυπνούσε πυρωμένο σίδερο, άχνιζε νερό. Όλα τα σπουδαία τα ένιωθε σαν φλόγα: την ουρανοκατέβατη έμπνευση φλόγα με αντίστροφη φορά, κάτι σαν Άγιο Πνεύμα∙ τον έρωτα φλόγα κοινότοπης σημειολογίας∙ ακόμα και τον θάνατο φλόγα τον φανταζόταν, με πύρινες γλώσσες ύπουλες να ξεμυτούν παμφάγες. Μεγάλωσε. Ήθελε πια να αναπαυτεί σε τόπο δροσερό, κάτω από τη σκιά των υγρών και μεγάλων δέντρων, όπως διάβαζε στα μυθιστορήματα. Όταν κατάλαβε πως η σκιά, που είχε διακαώς ποθήσει, δεν ήταν παρά φλόγες που φωτίζονταν από άλλες φλόγες, σκιά καυτή, λάβα που αφανίζει, ναι, ήταν αργά.

«Πεζή οχούμενη»
Εκδόσεις: Κίχλη, 2018

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.