Erich Kästner – Στο χείλος της αβύσσου

Ο Φάμπιαν έβαλε το γράμμα στην τσέπη του και κοίταξε κάτω στον δρόμο. Γιατί καθόταν εδώ μέσα, σ’ αυτό το ξεχασμένο από τον Θεό, άθλιο δωμάτιο, νοικάρης της χήρας Χόλφελντ που παλιότερα δεν είχε ανάγκη να νοικιάζει; Γιατί δεν καθόταν στο σπίτι του, με τη μητέρα του; Τι γύρευε σ’ αυτή την πόλη, αυτό το τρελοκομείο με τα πέτρινα κουτιά; Ποιος ήταν ο σκοπός του; Να γράφει επιτηδευμένες σαχλαμάρες για να καπνίζει ο κόσμος ακόμα περισσότερα τσιγάρα; Την καταστροφή της Ευρώπης μπορούσε να την περιμένει κι εκεί όπου είχε γεννηθεί. Αυτά παθαίνεις, όμως, όταν φαντάζεσαι ότι η γη θα συνεχίσει να γυρίζει μόνο όταν την κοιτάς εσύ. Τούτη η γελοία ανάγκη να είσαι παρών! Άλλοι είχαν ένα επάγγελμα, προόδευαν, παντρεύονταν, έκαναν παιδιά στις γυναίκες τους και πίστευαν πως αυτό είναι σωστό. Κι εκείνος είχε καταλήξει, και μάλιστα με τη θέληση του, να στέκεται πίσω από τον φράχτη, να κοιτάζει και να εισπράττει το μηνιάτικο της απελπισίας. Η Ευρώπη είχε βγει στην αυλή για ένα μεγάλο διάλλειμα. Οι δάσκαλοι είχαν φύγει. Ωρολόγιο πρόγραμμα δεν υπήρχε. Η γηραιά ήπειρος δεν θα έβγαζε την ύλη της τάξης. Την ύλη καμιάς τάξης!

Μετάφραση: Άντζη Σαλταμπάση
Εκδόσεις: Πόλις, 2018

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.