Ηλίας Λ. Παπαμόσχος – Η καταγωγή της λύπης

Πατέρα, προσπαθούσες να μαντέψεις τα σχήματα των χαμένων, ένα ανεπαίσθητο ρυτίδωμα στον κλειστό αέρα. Σε τρόμαζαν οι ημερομηνίες: δωμάτια δίχως παράθυρα και φως. Κάθε γέρος μοιάζει με αποκαμωμένο Θεό. Έκλαιγες μέσα σου το μέλλον, σαν παιδί που το γνώρισες, αλλά δεν θα το χαρείς. Όσο μειώνονταν οι δυνάμεις σου, συνήθιζες να κατεβαίνεις την ξύλινη εσωτερική σκάλα, να κόβεις στη μέση το κατέβασμα, λύγιζες τα γόνατα, καθόσουν σ’ ένα σκαλί, σαν από εξώστη θεάτρου κοιτούσες εμάς (τη ζωή), ή μια άδεια σκηνή, ακούγοντας το τρίξιμο των άψυχων (την ώρα που θυμούνται τα σώματα), ερμηνεύοντας το σωστά, ως πόθο ένωσης των ψυχών.

Εκδόσεις: Πατάκη, 2021

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.