Δημήτρης Αγγελής – Κάθε έργο τέχνης

«Κάθε έργο τέχνης είναι μια μοναξιά υπό κατασκευή», είπε ο Θεός μες στο ιδιωτικό σκοτάδι του πριν αρχίσει την εξαήμερο δημιουργία. «Σχεδόν Βιβλικά» Εκδόσεις: Πόλις, 2017

Read Article →

Κρυστάλλη Γλυκιαδάκη – Einsatzgruppen

Υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ υπ να σκοτώσεις την ιδέα του Θεού. Την ιδέα της Δικαιοσύνης να σκοτώνεις. Όχι την ίδια την δικαιοσύνη. Την ιδέα της. Τη δυνατότητα της.                                                    […]

Read Article →

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου – Ο Καθένας στη Δουλεία του

Κοσμογονία από μικροπράγματα, αγορές ευκαιρίας, Ένα πουκάμισο από θρύψαλα, μια σύνθεση αποσπασμάτων. Εισπνοή θόρυβος, εκπνοή παύση, Η θέση αυτή στον κόσμο δεν θα ήταν λίγη. Αν δεν την άρπαζε απ’ […]

Read Article →

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος – Κάτω από τη Βροχή

Για μια στιγμή μόνο αν σταθείς ακίνητος κάτω από τη βροχή ν’ αφουγκραστείς τον ήχο της επάνω στην ομπρέλα σου και να δεις τα φώτα του δρόμου πολλαπλασιασμένα στις σταγόνες […]

Read Article →

Derek Walcott – Πλησιάζοντας τα Σαράντα

Άυπνος από τις τέσσερις, ακούω αυτό το ρυθμικό, αυστηρό μέτρο της πρωινής βροχής να ξαναλέει, όπως η δροσιά της μουδιάζει το μεδούλι, ότι πλησιάζω τα σαράντα, πλησιάζω την αδύναμη όραση […]

Read Article →

Γιάννης Ρίτσος – Τα Αιώνια

Αυτές τις ίδιες ακριβώς σημερινές εφημερίδες τις διαβάσαμε και πέρσι και πρόπερσι και πρίν πενήντα χρόνια, κι ίσως μετά διακόσια χρόνια τις ίδιες θα διαβάζουν – πόλεμοι, καταποντισμοί, λοιμοί, λιμοί. […]

Read Article →

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου – Οι Ηλικίες Μου

Κάθονται εδώ και με κοιτάζουν σιωπηλά Και σαν να με λυπούνται όπως με βλέπουν Έτσι αμίλητες οι ηλικίες μου όλες Γλείφοντας κι από το βρώμικο πανί η καθεμιά Στων ημερών […]

Read Article →

Μάρκος Μέσκος – Η Μοίρα

Τέλος πολέμου κι αρχή του άλλου Εμφυλίου· απόγευμα ήταν και σούρουπο όταν στην εξώθυρα φάνηκε γυναίκα σκυθρωπή με το πάνινο τσουβαλάκι υπό μάλης ανεβαίνοντας τα σκαλιά· στάθηκε στο μικρό κεφαλόσκαλο […]

Read Article →

Αργύρης Χιόνης – Σε Ένα Σπίτι Έρημο και Ερειπωμένο

ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΡΗΜΟ ΚΑΙ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ, ζούσε μια χοντρή, βαριά σιωπή· τόσο χοντρή που ‘χε βουλιάξει όλα τα πατώματα και τόσο σιωπηλή που όποιος έμπαινε εκεί δεν άκουγε ούτε τη […]

Read Article →

Sylvia Plath – Στείρα Γυναίκα

Άδεια, αντηχώ στο πιο ανεπαίσθητο βήμα. Μουσείο δίχως αγάλματα, μεγαλοπρεπές με κίονες, στέγαστρα, ροτόντες. Στο προαύλιο μου ένα σιντριβάνι αναπηδά και βυθίζεται ξανά στον εαυτό του, μονάζει τυφλό στο κάλεσμα […]

Read Article →